శశాంక విజయము – పురాణ వివాహేతర శృంగారం-11

శ్రీ మహా విష్ణువు నిష్క్రమించిన పిదప బృహస్పతి ఆశ్రమమున చంద్రుడు మినహా మరొక మేఢ్రధారి (మేఢ్రధారి – మొడ్డ కలవాడు) లేడు. ఆర్ద్ర భగములతో అశేష భగదారుల చంద్రుడి మేఢ్రముకొరకు తహతహలాడుచు దానిని ఎవ్విధముగా పొందవలెనో గోచరించక వీక్షించుచుండిరి.

నారీజన సమ్మోహకుడైన తన ప్రియ అనుజుడిని చేరదీసిన లక్ష్మి “గురుకులములో ఏమేమి విద్యలు అభ్యసించితివి?” అని ప్రశ్నించెను. అంతట చంద్రుడు సవినయముగా “చతుర్వేదములు, షష్ఠ అంగములు, దశ గ్రంథములు, చతుర్దశ విద్యలు, అష్టాదశ శిల్పములు, తర్కము, మీమాంస, యోగము ….” అని వివరించెను. అంతట విస్మిత నేత్రములతో (విస్మితము – ఆశ్చర్యము; నేత్రములు – కళ్ళు ఆశ్చర్యముతో కళ్ళు పెద్దవి చేస్తూ) “ఇన్ని విద్యలు ఒక మాసములోనే అభ్యసించితివా? భళి రా అనుజా” అని అభినందించుచు వాత్సల్యముతో చంద్రుడి శీర్షము (తల) మరియు వెన్ను(వీపు)ని తన హస్తములతో నిమురుచు, “నీవు విద్యలు ఎవ్విధముగా అభ్యసించితివో ఎరుంగుటకై, నీ అభివృత (నీ అభివృత – నీవు ఎంచుకున్న) విషయములో, నీకొక లఘు (చిన్న) పరీక్ష నిర్వహించదలచితిని” అని పలికెను లక్ష్మి. అంతట చంద్రుడు సవినయముగా ముకుళిత హస్తములతో (నమస్కారముతో). “ఓ ప్రియ అత్తిక (అత్తిక – అక్క), అవశ్యము నాకు పరీక్ష నిర్వహించుము. అన్ని విషయములలో ఈ నీ అనుజుడిని నిష్ణాతుడిని గావించిన నా గురువుగారు మరియు గురుపత్ని దివ్య పాదముల సాక్షిగా పలుకుచున్నాను, పరీక్ష ఏ విషయమందైనను అవశ్యము జయించి మీ అభినందనలు చూరగొనెదను” అని సమాధానమిచ్చెను.

1_1431094959

సుచింతన (సుచింతన – లోతుగా ఆలోచించుట) గావించిన లక్ష్మి, చిరుమందహాసముతో, “ఈ సమస్త విద్యలలో అధ్యయన మరియు అభ్యాసమునకు నీకు అత్యధిక సమయము పట్టిన విద్యలోనే నేను నీకు పరీక్ష నిర్వహించదలిచాను.” అని చంద్రుడితో పలికెను. చంద్రుడి మదిలో సందిగ్ధ స్థితి (సందిగ్ధ స్థితి – గాబరా, కంగారు) ఆవహించెను. అత్తిక (అక్క) అడిగిన ప్రశ్నకి సమాధానము, గురుపత్ని ఐన తార నుండి అభ్యసించిన కామశాస్త్రము. ఐతే సత్యము పలికిన ఎడల చంద్రుడు తన గురుపత్నిని ఐన తారని ఉద్వహతించి (ఉద్వహతించుట – నడుముకి నడుము తగిలేలా ఎత్తుకొనుట) ఆలింగనము గావించి (బిగుతుగా కౌగలించుకుని) ఆమె భగమునందు తన మేఢ్రమును నిలిపి ఆమె అధరములను చుంబించుచు ఒనర్చిన ప్రతిజ్ఞకు భంగము కలుగును. చంద్రుడికి దేవలోక గురుకులములో ప్రవేశము, విద్యాభ్యాసానంతరము రాజసూయ యజ్ఞము, పాలించుటకై నూతన లోకము మరియు అనేకానేక ఆధిపత్యములు ఒసంగిన తన అత్తిక మరియు ఆవుత్తలని (అక్క మరియు బావ) మించిన ఆప్తులు లేరు. అట్టి అత్తికతో (అక్కతో) చంద్రుడు అసత్యము పలుకుజాలడు.

మార్గదర్శనము కొరకు చంద్రుడు తన గురుపత్ని వైపు వీక్షించగా తన ప్రియ శిష్యుడి నేత్రములలో నెలకొన్న సందిగ్ధత అవగతమైన తార చిరుదరహాసముతో (చిరునవ్వుతో), సత్యము పలుకుము చింతవలదు అని నేత్రకవళికల (కనుసైగల) తోనే సమాధానమిచ్చెను. ధైర్యము పుంజుకున్న చంద్రుడు, “కామశాస్త్రము” అని తన అత్తికకి సవినయముగా సమాధానమిచ్చెను. తన అనుజుడి సమాధానము ఆలకించిన లక్ష్మి విస్మిత నేత్రములతో (ఆశ్చర్యం నిండిన కళ్ళతో) చంద్రుని వీక్షించుచు, “కామశాస్త్ర అభ్యాసమునకు నీకు ఎందులకు అత్యధిక సమయము పట్టెను మరియు అది ఎవరు బోధించిరి?” అని ప్రశ్నించెను.

“కామశాస్త్రము పరులను పరినందతించుటకు (పరినందతించుట – అమితముగా సుఖపెట్టుట) తద్వారా సుఖపడుటకు మిక్కిలి దోహద పడును అని నా అనుభవ ఆధారిత అభిప్రాయము. అందులకే ఆ శాస్త్రాభ్యాసమునకు అత్యంత వ్యవధిని వెచ్చించి పరమ పూజ్యురాలైన మా గురుపత్ని కటాక్షముతో ఈ విద్యని వారినుండి అభ్యసించితిని” అని చంద్రుడు తన అత్తిక ఐన లక్ష్మికి వినమ్రముగా సమాధానమిచ్చెను.

తన ప్రియ సోదరుని వినయమునకు మరియు అతని సమాధానమునకు లక్ష్మి మిక్కిలి సంతసిల్లి . “ఐనచో, నీ ప్రావీణ్యతను పరీక్షించెద, ఈ నారిజనం సమక్షమున నన్ను అమితముగా సుఖపెట్టి నీవు సుఖించినచో నీ విద్యాభ్యాసము ఉపయుక్తము (ఉపయుక్తము – పనికొచ్చేది) మరియు నీ గురుదంపతులైన తార బృహస్పతులు ఈ దేవలోక గురుకుల నిర్వహణకు యోగ్యులని విశ్వసించెదను మరియు నీకు నీ ఆవుత్త బహుకరించిన సమస్తముకన్నా మిక్కిలి అమూల్యమైనది మరియు అత్యంత ఆవశ్యకమైనవి బహూకరించెద” అని పలికెను. తన అత్తిక ఇవ్వచూపిన విస్మాపక (ఆశ్చర్యముతో కూడిన ఆనందము కలిగించు) బహుమతుల కన్నా, తనకి అత్యంత పూజనీయులు మరియు ఆప్తులైన తన గురుదంపతులు ఈ దేవలోకమును మరియు గురుకులము నుండి తన కారణముగా బహిష్కృతులు కారాదన్న భావన చంద్రుడి మదిని అత్యంత కలవరపరిచి అతడిని పరీక్షకి సమాయత్తము గావించెను.

“అవశ్యము సాధించి మీ మన్ననను పొంది నా గురుకులము మరియు గురుదంపతుల ప్రఖ్యాతిని ఇనుమడించెదను” అని తన అత్తికకి సవినయముగా మరియు అత్యంత ధైర్యముగా సమాధానమిచ్చెను చంద్రుడు. “అటులైనచో మరి సంకోచించక ఆరంభించుము” అని ఆజ్ఞాపించెను లక్ష్మి తన అనుజుడైన (అనుజుడు – తమ్ముడు) చంద్రుడిని.

CYSBloXUEAA1jFk

చంద్రుడు తన గురుపత్ని ఐన తార కి పాదాభివందనము ఒనర్చి ఆమె ఆశీర్వాదము గైకొని అటు పిమ్మట తన అత్తిక ఐన లక్ష్మికి శృంగార పాదాభివందనం గావించెను. ఆశ్రమమునందున్న తటాకమునుండి శ్వేత కమలములు ఆస్కౌతించి (ఆస్కౌతించుట – తుంపి తెచ్చుట) ఒక పానుపు అందున తన అత్తికని విరాజింపజేసి అటు పిమ్మట తన గురుపత్ని బోధించిన కామశాస్త్రములోని కిటుకులు ప్రయోగించుచు పాదచుంబనముతో ప్రారంభించి సావధానముగా (సావధానముగా – మెల్లిగా జాగ్రత్త్తగా ) తృణ బదరముల (తృణ బదరము – ఎర్రటి రసాలూరే పండు ఉదాహరణకి స్ట్రాబెర్రి) వంటి తన అత్తిక పాదాంగుళములను చుంబించుచు, చూషించుచు సుందరమైన, మృదువైన ఆమె పాదాంగుళ నఖములపై (కాలి గోళ్ళపై) సుతారముగా దంశతించెను (దంశతించుట – పళ్ళతో కొరుకుట). ప్రథమ పర్యాయము ఇవ్వధమైన పాదాంగుళ, చుంబన, చూషణ, దంశితన యొక్క సుఖము అనుభవించుచున్న చంద్రసహోదరి (చంద్రసహోదరి – చంద్రుడి అక్క) అత్యంత ప్రసన్నురాలయ్యెను. ఆమె నేత్రములు అర్థ సంవృతములయ్యెను (అర్థ సంవృతములవ్వుట – అరమోడ్పులవ్వుట, సగం మూతపడుట) మరియు ఒక మహానదికి మూలమైన హిమసంహిత గుహ (హిమసంహిత గుహ – మంచునిండిన గుహ) లో ఉద్గహతించుచున్న (ఉద్గహతించుట – ఉబికి వచ్చుట) నీటి బిందువుల వలె ఆమె భగములో తొలి బిందువు ఉద్భవించెను.

కమలములు వంటి సుందరమైన అతి కోమలమైన తన అత్తిక పాదములని చుంబించుచున్న చంద్రుడు ఆమె ధరించిన సువర్ణ పాదాంగుళీయకము (పాదాంగుళీయకము – మెట్టె, వివాహిత కాలి వేలికి తొడిగిన ఉంగరము) గమనించెను. తన గురుపత్ని ధరించిన పాదాంగుళీయకము రజతముద్దవ్వగా ఇది స్వర్ణముది అని గ్రహించెను. అంతట పాదాంగుళీయకము ధరించిన వనిత కోరి సమీపించగా ఆమెని అత్యంత నేర్పుతో సుతారముగా సుఖపెట్టవలెనని తన గురుపత్ని తనకి బోధించిన తొలి పాఠము జ్ఞప్తికొచ్చెను చంద్రుడికి. ఒక సప్తాహము క్రితము వరకు నారీజనము గురించి లెస్యమంతైనను ఎరుగని చంద్రుడు ఇప్పుడు వనితల అంగముల పరిమాణము, సౌందర్యము మరియు కోమలత్వము యందు వ్యత్యాసము కలదని గ్రహించెను.

lakchan

అత్తిక పాదములని సముపజోశముగా (సముపజోశము – తనివితీరా) చుంబించి తన ద్రావికతో (ద్రావిక – లాలాజలము, ఉమ్ము) క్లేదకించిన (క్లేదకించుట – తడుపుట) పిదప ఆమె ధరించిన సువర్ణ పాదకిలికలను (పాదకిలికలు – కాలి పట్టీలు) తన నాసిక (ముక్కు) తో ఓలలాడించుచు ఆమె గుల్ఫములను (గుల్ఫము – మడమ) చుంబించుచు లేఢించుటారంభించెను. అతడి అత్తిక సుఖానుభూతి మరొక సోపానము (సోపానము – మెట్టు) హెచ్చగా ఆమె భగములో మరికొన్ని బిందువులు ఉద్భవించెను, మరియు కమలముల వంటి ఆమె ఉన్నత కుచముల పైనున్న చూచుకములు కొద్దిగా స్తంభించుటారంభించెను.

తన గుల్ఫములనే చుంబించుచు ఆగిపోయిన తన అనుజుడి మనసెరిగిన కమల తన అంశుకమును (అంశుకము – చీర, నడుముకి కట్టే వస్త్రము) కొద్దిగా పైకి లాగెను. ఆ సంకేతముతో అత్తికకి తన చుంబన సేవ నచ్చెనని అవగతమయ్యెను చంద్రుడికి. తన అత్తిక అంశుకము మెల్లిగా జరుగుతున్నకొద్దీ అనాచ్ఛాదితమగుచున్న ఆమె సుందర, కోమల, సుగంధిత పిక్కలని, అష్ఠీవతములని (అష్ఠీవతములు – మోకాళ్ళు) మరియు జఘనములని (జఘనములు – తొడలు) చుంబించి, లేఢించుచుండగా ఆమె భగములో జలము సెలయేరై, ప్రచండ జలపాతమయ్యెను. ఆ కోమల కమలాంగి యొక్క కమలము వంటి భగము యొక్క దళముల (దళములు – పూ(కు)రేకులు) నుండి జలపాతము ఉబికి వచ్చుచున్న జలము ఆమె భగమునుండి వెలువడగానే బాష్పీకరించుచు (బాష్పీకరించుట – అత్తరు, కర్పూరము లాగా ఇగిరిపోయి గాలిలో కలిసిపోవుట) మిక్కిలి సుగంధభరితమైన, బ్రహ్మాండములోని సర్వ సుగంధ పుష్పముల సమ్మేళిత పరిమళము సర్వవ్యాపకమయ్యెను. అది బృహస్పతి ఆశ్రమములోని భగదారులకి ఆహ్లాదము కలిగించగా, ఆశ్రమము వెలుపల ఉన్న అసురవీరులకి ఆ పరిమళము మరింత కామోన్మాదాకత కలిగించెను.

బృహస్పతి ఆశ్రమమునునందున్న అశేష ఆద్రభగములని వీక్షించిన్నప్పుడే ఎన్నడూ భగములో ప్రవేశించని అర్భకులైన యువ అసురుల మేఢ్రములు నిగడగా, అసురాంతకుడిగా పేరొందిన హరి యొక్క పత్ని భగము నుండి జలపాతమువలే జాలువారుచున్న కామోద్రేకతను హెచ్చింపు సుగంధ ద్రవ్యము కలిగించిన ఉత్తేజము అనేక భగములలో ప్రవేశించిన అసుర మేఢ్రములు సైతం నిగిడెను.

దేవగురువు శాపగ్రస్తుడగుటచే గత్యంతరము లేని పరిస్థితిలో మరియు దీర్ఘకాలము పిదప చుంబనము అనుభవించుచున్న కారణములచే తన ప్రమేయము అంతగా లేకున్ననూ తన గురుపత్ని ఐన తారకి సునాయాసముగా ఉత్తాపము (ఉత్తాపము – భావప్రాప్తి) కలిగెనేమో అని చంద్రుడి మనసులో ఒక శంక (శంక – అనుమానము) నిక్షిప్తమై ఉండెను. తన అత్తిక భగము నుండి ఎగసిపడుచున్న జలపాతము చంద్రుడి మదిలో ఉన్న ఆ అనుమానమును నివృత్తి గావించెను.

హెచ్చిన ఉత్సాహముతో తన అత్తిక భగము పైనున్న అధరములను గాఢముగా చుంబించెను చంద్రుడు. తన అనుజుడు గావించిన భగచుంబనముతో లక్ష్మి దేహములో కామోద్రేకము పతాక స్థాయికి చేరెను. కమలము వంటి కోమలమైన కమల కాయమెల్ల కంపించెను. తన అత్తిక భగము నుండి ఎగసి వచ్చి బాష్పించి సుగంధ పరిమళము సర్వవ్యాపకము గావించుచున్న ధారని చంద్రుడు గ్రోలుటారంభించెను (గ్రోలుట – రుచి పట్టి త్రాగుట). తన అత్తిక భగ ప్రసాదము అత్యంత పరిమళ భరితమే కాక నితాంత (నితాంత – పోల్చలేనంత, చాలా ఎక్కువ) మధురముగా మరియు అమృతము కన్నా రుచికరముగా అనిపించెను చంద్రుడికి.

అత్తిక భగము యొక్క అధరములను చంద్రుడు తన అధరములతో బంధించి తన జిహ్వతో ఆమె గులమును లేఢించుచుండగా ఆమె అద్వితీయమైన సుఖానుభూతితో పూర్వము మరియు సాధారణము కన్నా అత్యంత మధురమైన కంఠ ధ్వనితో “ఆహ్ అనుజా అటులనే…., ఉమ్మ్ అచటనే…., ఇస్స్ …. నిలువకు, ఆహా … ఏమి సుఖము, ఉస్స్ … నీ జిహ్వ విన్యాసము అద్భుతము,….” అని ఉచ్ఛ స్వరములో మణితెంచుచుండెను (మణితెంచుట – సుఖంతో మూలుగుట).

లక్ష్మి పలుకుచున్న ఈ శబ్దములను బృహస్పతి ఆశ్రమమునందు ఆలకిస్తున్న అఖిలాండ భగధారులకు తాము సైతము అవ్విధముగా సుఖప్రాప్తి పొందుచు మణితెంచవలెనన్న ఇచ్ఛ బలపడగా ఆశ్రమము వెలుపల ఉన్న అశేష అసుర వీరులను ఆ శబ్దములు మరింత కామోన్మాదులను గావించెను. అందులకు కారణము వారిలో ఎవ్వరును, ఎన్నడూ, ఏ నారి ఇవ్విధముగా పలుకుచుండగా ఆలకించెరుగరు. “హా నాథా కాపాడుము… , ఛీ ధూర్తుడా… , నీ వినాశకాలము సమీపించెను,విడు పాపాత్ముడా …, ఓ జగన్నాథా నా మోర ఆలకించవా…, అయ్యో హతవిధి…” వంటి ఆర్తనాదములే బలాత్కారులైన వారికి కర్ణములకు (చెవులకి) సుపరిచితము. అటులనే వారెల్లరు నారి భగమునుండి రుధిరము (రక్తము) స్రవించుటయే (కారుటయే) ఎరుగుదురు కానీ పరిమళ భరిత సుగంధ ద్రవ్యము ఉద్గిరతించుట (ఉద్గిరతించుట – బలముగా జోరుగా ఒక కన్నము (లేక నల్లా నుండి) ప్రవహించుచు బయటకి వచ్చుట) ఎరుగరు. విష్ణు పత్ని భగమునుండి వెలువడినది అసురుల నాసికలను (నాసికలు – ముక్కులు) విస్మయింపజేయగా (విస్మయింపజేయుట – మైమరిచేలా ఆకట్టుకొనుట), శ్వేత కలువము వంటి ఆమె కంఠము ప్రోతరింతుచున్న (ప్రోతరింతుచున్న- పలుకుచున్న, వినిపిస్తున్న) వినసొంపైన ధ్వనులు అసురులని అమోఘముగా ఉత్తేజపరుచుచుండెను తత్ఫలితముగా వారందరు ఆయుధములను జారవిడిచి తమ తమ మేఢ్రములను తమ దక్షిణ హస్తములతో (దక్షిణ హస్తము – కుడి చెయ్యి) పొదవి పట్టుకుని వేగముగా ఆడించుచు దిగువనున్న ఆశ్రమములోని ఆద్ర భగములలో ప్రవేశము జరిగినట్టు ఊహించుచు అవకాశము కొరకు ఆతృతగా వేచి చూచుచుండెను.

24337510_1_x
తమ్ముడి మీదెక్కి చోదిస్తున్న అక్కని చూస్తూ తమ వంతు కోసం ఎదురుచూస్తున్న వనితలు

చంద్రుడి జిహ్వ అతడి అత్తిక భగములో ప్రవేశించగా అతడి నాసిక ఆమె గులమును సుతారముగా మర్దించుచుండెను. తన భగములో అనుజుడి జిహ్వ ప్రవేశించినంతనే ఇంతగా సుఖానుభూతి కలిగినచో మరి అతడి నిగిడిన మేఢ్రము ప్రవేశించినచో ఇంకెంతగా సుఖప్రాప్తి కలుగునో అని స్ఫురించెను చంద్రసహోదరికి. తక్షణమే తన అనుజుడి శిరస్సుని పొదవి పట్టుకుని తన వక్షస్థలము పై నిలిపెను. అత్తిక కుచములను కప్పుచున్న ఆమె పైటని అటుపిమ్మట ఆమె కుచములను బిగుతుగా బంధించిన ఆమె చోలకమును (చోలకము – రవిక, జాకెట్టు) తన అధరములు మరియు దంతములతో అతి లాఘవముగా తప్పించెను చంద్రుడు. ఆ అంతరములో (వ్యవధిలో) ధృడ దండము వలె నిగిడిన చంద్రుడి మేఢ్రమును అతడి అత్తిక ఐన కమల తన కోమలమైన హస్తములతో గ్రహించి స్పృశించి తన గులము (గలము – గొల్లి) పై సుతారముగా మర్దన గావించుచుండగా అతడామె బాహుమూలముల (బాహుమూలములు – చంకలు) క్రింది నుండి తన హస్తములని జొనిపి ఆమెని ఒక్క ఉదుటున ఉద్వహతించి (ఉద్వహతించుట – నడుముకి నడుము తగిలేలా ఎత్తుకొనుట) గాఢాలింగనముగావించగా వజ్రస్తంభము (వజ్రమంత గట్టిగా మరియు స్తంభములా నిటారుగా) వలే నిగిడి ఎగసిపడుచున్న చంద్రుడి మేఢ్రము కోమలమైన, అతి మృదువైన, కమలాకృతి గల అతడి అత్తిక (అక్క) ఐన కమల భగములోకి అక్షతించెను (అక్షటించుట – చొచ్చుకొని పోవుట).

సుశ్లిష్టమైన (సుశ్లిష్టమైన – చాలా బిగుతైన) తన అత్తిక భగమునందు చంద్రుడి వజ్రాభశపమెల్లయు (వజ్రాభశపము – వజ్రము వలె గట్టిగా ఉన్న మేఢ్రము) ఒక్క ఉదుటున పూర్తిగా సమసిపోయెను (దూరిపోయెను) . కమలములు వంటి కమల పాదములు తన అనుజుడి కటి (నడుము) చుట్టూ బిగుతుగా బిగుసుకుని గాఢాలింగనము గావించెను (కత్తెరపట్టు వేసెను), మరియు తన వామకుచమును (ఎడమ సన్నుని) తన అనుజుడి అధరములకందించెను. ధృడముగా నిగిడున్న తన అత్తిక స్తనములను వంతులవారీగా చంద్రుడు తన అధరములతో గాఢముగా చుంబించుచు తన జిహ్వతో ఆమె ఊర్ధ్వ కుచములను (ఎత్తైన సళ్ళను) లేఢించుటారంభించెను (లేఢించుట – నాలుకతో సుతారముగా నాకుట) . ఏకకాలములో తన అనుజుడిచే తనకు సంభవించుచున్న భగచోదనము (భగచోదనము – పూకు దెంగుడు) మరియు స్తన చుంబనముతో శ్రేయ (లక్ష్మి) యొక్క సుఖానుభూతి

అనేక కోటివారం (కోటివారం – కోటి రేట్లు) హెచ్చెను. తత్ఫలితముగా పద్మజ (లక్ష్మి) మరింత ఉత్తాలముగా (ఉత్తాలముగా -బిగ్గరగా) “ఆహా అనుజా, ఏమి సుఖమో…. ఇస్స్ … అటులనే…. ఉమ్మ్ నీ మేఢ్రము బహు సుఖదాయకము….., ఉస్స్ మంచి నేర్పర్వే….., ఆహ్ పరిమాణము ఎటుల హెచ్చించుచున్నావు…., వేగము పరిమాణము హెచ్చింపుము చంద్రా…..” అనుచు పలు విధములుగా మణితెంచుట (సుఖముతో మత్తుగా మూలుగుట) ఆరంభించెను. చంద్రుడు తన మేఢ్రము పరిమాణమును ఇచ్ఛానుసారము పరివర్తించు విధముగనే చంద్రసహోదరి తన భగము యొక్క పరిమాణమును ఇచ్ఛానుసారము పరివర్తించుచు, తన అనుజుడి మేఢ్రమును తన భగముయొక్క కండరములతో మర్దనము గావించుచుండెను.

అత్తిక ఇచ్ఛని తీర్చుచు చంద్రుడు కోమలమైన పూర్ణకుంభముల వంటి ఆమె శ్రోణియుగ్మమును (శ్రోణీయుగ్మము – గుండ్రని, మెత్తని, అందమైన పిర్రలు) తన బలిష్టమైన హస్తములలో పొదవి పట్టుకుని మర్దించుచు విలసతించుటారంభించెను (విలసతించుట – ముందుకి వెనకకి ఊపుట). లక్ష్మి భగములో ఆమె అనుజుడి మేఢ్రము సజ్ఞ్చలతించుచు (సజ్ఞ్చలతించుట – రాపిడితో ఒరుసుకుంటూ ముందుకి వెనకకి కదులుట) ఆమెకి అనిర్వచనీయమైన సుఖానుభూతిని కలిగించుచుండెను. తన అత్తిక యొక్క శ్రోణీయుగ్మము (పిరుదులు, గుద్ద) మరియు కుచయుగ్మము (వక్షములు, సళ్ళు, బాయలు) తన గురుపత్ని యొక్క శ్రోణీయుగ్మము మరియు కుచయుగ్మము కన్నా కొద్దిగా అల్పతరమని (అల్పతరము – చిన్నవి) గ్రహించెను చంద్రుడు. ఐతే తన అత్తిక భగము మాత్రము తన గురుపత్ని భగముకన్నా అనేక రేట్లు సుఖప్రదాయకమని నిర్ధారించుకొనెను శశాంకుడు.

బృహస్పతి ఆశ్రమమునందు పతాక స్థాయికి చేరిన ఈ అత్తిక అనుజ వివాహేతర సంభోగము (పెళ్ళైన అక్క తమ్ముడు యొక్క రంకు దెంగులాట) కారణముగా అచటుపస్థితులైన భగదారులను (వనితలను) ప్రరోచనించు (ప్రరోచన – కామోద్రేకం కలిగించుట) సుగంధ ద్రవ్యము వర్షించుటారంభమయ్యెను. వరుణుడు అనుపస్థితిలో (లేకపోయినను) ఈ వర్షం ఎటుల సంభవించుచున్నదని అని ఆశ్రమమునందున్న భగదారులు (పూకు గల వారు, వనితలు) ఆశ్చర్యచకితులై పైకి వీక్షించగా ఆశ్రమము వెలుపల హస్తమైథునము (హస్తమైథునము) గావించుచున్న అశేష అసుర సైనికుల మేఢ్రములనుండి మెహతించుచు (మెహతించుట – మొడ్డ నుండి వీర్యం పిచికారీ/జెట్ లా వేగముగా వచ్చుట) దర్శనమిచ్చెను.

చంద్రుడి అభ్యర్థనను మన్నించి బృహస్పతి ఆశ్రమమునకు మహాదేవుడు కల్పించిన రక్షణ కారణముగా అసుర వీరుల నిగిడిన మేఢ్రములు అచటనున్న ఆర్ద్ర భగములలో ప్రవేశించలేకపోయెను కానీ ఆ మేఢ్రములనుండి మెహతించిన (మొడ్డలనుండి ఎగసి పడిన) వీర్యం మాత్రం ఆశ్రమములో వర్షించెను. తత్ఫలితముగా ఆశ్రమమునందున్న సర్వలోకుల భగదారుల భగములలో కండూలమును (కండూలము – పూకులో మొడ్డ రాపిడి కోసం పుట్టే దురద, దూల) శాంతించక పతాక స్థాయికి చేరెను. తమ భగములలో కండూలము ఎంత హెచ్చినా భగదారులెవ్వరు అసుర మేఢ్రములతో దానిని శాంతపరచదలచలేదు. వారెల్లరూ అఖిల బ్రహ్మాండములో అత్యంత ద్యుతికరుడు (ద్యుతికరుడు – సర్వాంగ సుందరుడు) మరియు తమని సవినయముగా ఆహ్వానించిన చంద్రుడితో సంభోగము కొరకు మణ్ఠతేచుచున్నారు (మణ్ఠతేచుట – విపరీతమైన కోరికతో ఎప్పుడెప్పుడా అని క్షణమొక యుగములా వేచి చూచుట). అందులకు రెండు ముఖ్య కారణములు కలవు. ప్రథమముగా బృహస్పతి ఆశ్రమమునందున్న అశేష భగదారులయందు పెక్కుమంది భగములలో పూర్వము అసుర మేఢ్రములు నిర్మథ్యముగా (నిర్మథ్యము – బలవంతము) ప్రవేశించెను. అసురులతో సంభోగము బహుబాధాకరము అని వారు పొందిన అనుభవాధారిత జ్ఞానమును అట్టి భయానక అనుభవము లేని వారితో పంచుకొన్నారు. చంద్రుడితో సంభోగించుచున్న అతడి అత్తిక (అక్క) పొందుచున్న సుఖము వీక్షించి ఆమె మణితెంచగా ఆలకించిన వారెల్లరికి జీవితములో ఒక్క పర్యాయమైనా (సారైనా) అటువంటి సుఖము అనుభవించవలెనన్న ఇచ్ఛ అతి ప్రబలమగుట మరొక కారణము.

అసురుల నుండి వారందరికీ రక్షణ కల్పించుటకై మహాదేవుడినే రక్షకుడిగా ఏర్పాటు చేసిన చంద్రుడి ప్రతిభకు మరింత ముగ్ధులైరి బృహస్పతి ఆశ్రమమునందున్న సర్వలోకుల నారీమణులు. ఐతే చంద్రుడి గురుపత్ని ఐన తార మాత్రము ఎటువంటి భావము లేక తటస్థముగా వీక్షించుచుండెను తమ ఆశ్రమములో జరుగుచున్నవన్నీ. అందులకు కారణము, సాగరము మధ్యలో ఉన్న నావికుడికి అన్నివైపులా జలమున్ననూ గ్రోలుటకు అది నిరర్థకమన్న చందమున, తమ ఆశ్రమములో వీర్యము వర్షించుచున్నా అది ఆమెకి నిరర్థకము. ఆమెను అమితముగా సుఖపెట్టిన ఆమె ప్రియ శిష్యుడి మేఢ్రము నుండి మాత్రము ఒక్క వీర్య బిందువైనా ఉద్భవించదు అన్న కఠిన సత్యమే తార నిర్లిప్తతకు ముఖ్య కారణము.

కమలములు వంటి కమల (లక్ష్మి) అధరములను చుంబించుచు ఆమెని ఆనందడోలికలల్లో ఓలలాడించాడు ఆమె అనుజుడైన చంద్రుడు. తన అత్తిక భగము ప్రసాదించిన మధుర రసము తన గురుపత్ని భగము ప్రసాదించిన అమృతతుల్యమైన తీర్థము కన్నా మరింత మధురముగా రుచించెను చంద్రుడికి. శ్వేత కమలముల పానుపు పైన అటు పిమ్మట తటాకమునందు అనేక పర్యాయములు తన ముద్దుల అత్తికకి అమోఘమైన భావప్రాప్తి కలిగించి ఆమె భగము ఉదావర్తయతించిన (ఉదావర్తయతించుట – ధారాళముగా వదులుట) మధుర రసముని గ్రోలిన చంద్రుడు సైతం అనిర్వచనీయమైన సుఖానుభూతి మరియు తన్మయత్వము పొండుచుండెను.

indian lesbian scene36

దేవతలు, అందునా సురజన (దేవతల) పక్షపాతి ఐన హరి యొక్క పత్ని మరియు హరికి స్వయానా స్యాలుడు (స్యాలుడు – పెళ్ళాం తమ్ముడు, బావమరిది) ఐన చంద్రుడు అనుష్ఠానించుచున్న (అనుష్ఠానించుచున్న – చేయుచున్న) ఈ పారదార్యము (పారదార్యము – రంకు, వివాహిత స్త్రీ పురుషుల వివాహమాడిన వారితో కాక వేరొకరితో చేయు వివాహేతర కామకేళి) అందునా సహోదరిసంగమం వంటి అజామిని (అజామి – వావి వరస పట్టించుకోని సంభోగం, ఆంగ్లములో ఇన్సెస్ట్) అసురలందరికి బహు రంజుగా తోచెను. హస్తమైథునముతో వారి వృషణములలో కోశభూతమైన (కోశభూతమైన – నిల్వ ఉన్న, దాచిపెట్టిన) వీర్యమంతయు స్ఖలించగా, అసురుల యొక్క పరుషమైన హస్తముల రాపిడిని ఇక వారి మేఢ్రములు తాళలేక (భరించలేక) విరాగితంచి (విరాగితంచుట – మండి పోయి, ఎర్రగా వాచిపోయి, బాధపెట్టుట) కుచించుకుపోయిన (చిన్నగా ఐపోయి) శిశ్నములయ్యెను. హస్తములలో నిగిడిన మేఢ్రము లేనందున ఇక ఆ అసురులలో బృహస్పతి ఆశ్రమమునందున్న ఆర్ద్ర భగముల కొరకు వాంఛ నశించుటారంభించెను. దాని స్థానే నిరాశ, నిస్పృహ మరియు ఆగ్రహము వారి మదులని ఆవహించెను.

బృహస్పతి ఆశ్రమముకి రక్షణ కల్పించిన మహాదేవుడి పై మరియు తమని తప్ప సకల సృష్టిలో ముఖ్యులని రాజసూయ యజ్ఞమునకు ఆహ్వానించి తమని నివారించుటకు ఈ రక్షణ అమర్చిన శ్రీ హరి స్యాలుడైన చంద్రుడి పై ఆగ్రహము కట్టలు తెంచుకొనెను. అంతలో ఆ అసుర సైన్యములో ఉన్న చంద్రుడి ఆజన్మ శత్రువు మరియు అమృతము గ్రోలిన ఏకైక అసురుడైన రాహువుకి ఒక అమోఘమైన ఆలోచన కలిగెను. మొండెము కేతువుగాను శిరస్సు రాహువుగాను ప్రసిద్ధి గాంచిన ఆ అసురుడి శిరస్సు ఉద్ధరతించి (ఉద్ధరతించుట – పైకి లేచుట) తన వారినుద్దేశిస్తూ ఇట్లనియె, “రాక్షస వీరులారా కలత వలదు. ఇది మనకి లభించిన అమోఘమైన అవకాశము. దీనిని మనము సద్వినియోగ పరుచుకున్నచో విష్ణువుని బంధించి మన గురువులైన శుక్రాచార్యుల పాదపద్మములకు సమర్పించి వారిని సంభ్రమాశ్చర్యమములలో అవమజ్జతించాగలవారము (అవమజ్జతించుట – ముంచెత్తుట).” ఇది ఆలకించిన అసుర వీరులు తొలుత చకితులై అటుపిమ్మట అమృతం గ్రోలిన ఏకైక అసురుడనని అతడికి తమ ఎడల హేయ (చులకన) భావము కలదని, ఆ అసురాంతకుడి సుదర్శన చక్రము ఇతడి కంఠమును ఖండించిన పిదప ఇతడివ్విధమైన ఉన్మత్త ప్రలాపములు (పిచ్చి మాటలు) పలుకుచున్నాడని భావించి “చాల్చాల్లే చెప్పొచ్చావు” అని అతడిని తీసిపారేయబోతుండగా రాహువు ఇట్లనియె, “ఓ మహావీరులారా నా ఆలోచనను సావకాశముగాగా ఆలకించుడి. అటుపిమ్మట సావకాశముగా ఆలోచించి నిర్ణయించండి” అని సవినయముగా ప్రాధేయపడెను.

చేజారిన అవకాశముచే మిక్కిలి ఆగ్రహముతో విస్ఫోటికంచుచున్న (విస్ఫోటికంచుట – కుత కుత ఉడుకుట, పేలడానికి సిద్ధముగా ఉన్న) అశేష అసుర సైనమునకు ప్రతీకారము తీర్చుకొనవలెనన్న భావన ప్రగాఢమయ్యెను. కానీ ధూర్తుడైన విష్ణువు కపటము వలన అతిపరాక్రమవంతులైన అసురులు, అమృతము గ్రోలిన తుచ్చ నిర్బల దేవతల చేత పరాజయము పొందిన స్థితిలో ఆ దేవతలకే తలమానికము మరియు సర్వోచ్చమైన స్వామి (బిగ్ బాస్) ఐన హరిని బందీని గావించ వలెనని బలమైన వాంఛ మదిలో ఉన్నను అది అసంభవమనిపించెను అచటనున్న అసుర వీరులకు. ఐతే విమృష్ట (విమృష్ట – ఓడిపోయిన. దిగాలుపడిపోయిన) ముఖములతో స్వగృహములకేగె మునుపు ఒక పర్యాయము ఈ రాహువు యొక్క ఆలోచనను ఆలకించుటకు సంసిద్ధులైరి అసురులు.

వ్యాఘాతము (వ్యాఘాతము – గోల, గందరగోళము) సద్దుమణిగిన పిదప ఒక చతురమైన రాజకీయ నాయకుడి వలె రాహువు తన స్వజనముతో ఇట్లు పలికెను, “ఓ మహా పరాక్రమవంతులైన అసుర వీరులారా, నిరాశ వలదు. ఇంద్రాది దేవతలని మన అసురవీరులు అనంతకోటి పర్యాయములు జయించిన విషయము మీకు విదితమే. అనేక పర్యాయములు సురపక్షపాతి మరియు అతి ధూర్తుడైన ఆ హరి, మహా పతివ్రతులు మరియు అనాగసులైన (అనాగసులు – అమాయకులు, కపటము మరియు లోకరీతి తెలియని వారు) మన అసుర వివాహితలను కపటముతో వారి పెనిమిటి వేషధారియై సమీపించి, వంచించి, ప్రలోభపరిచి, వారి భగములలో అతడి మేఢ్రమును జొనిపి సంభోగించి, సుఖించి, స్ఖలించి వారి పాతివ్రత్యమును హరించి తద్వారా వారి పెనిమిటులైన మహావీరుల రక్షణ కవచమును ఛలముతో (మోసముతో) ఛిధ్రము గావించి, ప్రచ్ఛన్నముగా వారి శక్తిని హరించి, కౄరముగా వారిని హతమార్చి, వారి సామ్రాజ్యమెల్ల హరించి, దేవతలు, నరులు, యక్షులు,…. మొదలగు అయోగ్యులకు అప్పగించెను.”

అసురులందరు ప్రచలాయనిస్తూ (ప్రచలాయనించుట – శ్రద్ధగా, తలాడించుట) ఆలకించుచు మిక్కిలి ఆగ్రహముతో తమ ఆయుధములను చేబూనిరి. ఐతే అతిరథ మహారథులైన అసుర వీరులను సైతము కపటముతో వధించిన మాహా కపటి ఐన హరిని జయించి బంధించుట సాధ్యమా అన్నది వారందరి మదిలో మెదులుతున్న ముఖ్యమైన ప్రశ్న. అది గ్రహించిన రాహువు కొనసాగించెను “అట్టి హరి ప్రస్తుతము వేధనీయమైన (వేధనీయము – సులువుగా ఓడిపోయి దొరికిపోవు) స్థితిలో మనకి లభించును. అందులకు కారణము విష్ణుపత్ని, ఆమె అనుజుడైన చంద్రుడితో బాహాటముగా సంభోగించుచు, ఉచ్ఛ స్వరములో మణితెంచుచు, పాతివ్రత్యమును స్వచ్ఛందంగా విజహాతించి (విజహాతించుట – గాలికి వదిలెయ్యుట) హరికి గల బర్హిష్టమైన (బర్హిష్టమైన – అత్యంత బలమైన) రక్షణ కవచమును ఛిద్రము గావించెను. కావున మనము ఈ సదావకాశమును భునక్తించుకొనవలయును (భునక్తించుకొనుట – బాగా వాడుకొనుట, చక్కగా ఉపయోగించుకొనుట, అందిపుచ్చుకొనుట). ఇక యాపన (యాపన – ఆలస్యం) సలపక ప్రస్థానము గావిద్దాము, అసుర వీరుల ప్రతాపము ఈ బ్రహ్మాండములో ప్రనవతించేలా (మారుమ్రోగేలా), మన కులగురువు గర్వించేలా, దేవతలు మొదలగు తుచ్ఛులు భయముతో సదా కంపించు విధముగా హరిని బంధించి చరిత్రని సృష్టించి అసురజాతికి ఎల్లప్పటికీ చిరస్మరణీయులమై చిరంజీవులము అయిపోదాము.” అని ముగించి అసురు వీరులందరిని ఉత్తేజపరిచేను. అసురాంతకుడిగా ఖ్యాతి గాంచిన విష్ణువే రాక్షసుల బందీ ఐన ఎడల ఇక రాక్షసులకు అడ్డు మరణము అసంభవము కావున వారు చిరంజీవులే కదా అని విశ్వసించి, అసురగురువైన శుక్రాచార్యుడిని సంప్రదించకనే వైకుంఠము మీదకి దండెత్తిరి అసుర వీరులంతా.

బృహస్పతి ఆశ్రమములో చంద్రుడి మేఢ్రము కొరకు ఆతృతతో తో ఉన్న ఆర్ద్ర భగముల (తడిసిన పూకుల) లోని కండూలము (దూల) తీరేనా?

చంద్రుడి కామశాస్త్ర నైపుణ్యమును మరియు శృంగారసేవని అతడి అత్తిక (అక్క), శ్లాఘించి (మెచ్చుకొని) అతడికి అమూల్యమైన బహుమానములు ఇచ్చునా?

చంద్రుడికి విష్ణువు బహూకరించిన బహుమతులన్నింటిని మించిన అమూల్యమైన బహుమతి ఏమిటి?

హరిని బంధించవలెనని రాహువు నాయకత్వములో వైకుంఠము పై దండెత్తిన అసుర వీరుల స్వప్నము సాకారమగునా?

శశాంక విజయము – పురాణ వివాహేతర శృంగారం-10

ఏక సంతగ్రాహి పైగా తార యొక్క  ప్రియ శిష్యుడగుట వలన మరియు మిగిలిన ఆశ్రమవాసులందరూ మహాయజ్ఞమునకు ఏతెంచుట వలన ఎటువంటి ఆటంకము లేక చంద్రుడు ఒక్క సప్తాహము వ్యవధిలోనే కామశాస్త్ర పారంగతుడయ్యెను మరియు తద్వారా సకల శాస్త్రములలో నిష్ణాతుడయ్యెను. తాను ఎంతగా బోధించి ప్రయత్నించినను తన శిష్యుడైన చంద్రుడు అస్ఖలిత బ్రహ్మచారిగా మిగిలిపోవుట కొద్దిగా ఖేదము కలిగించినను ఆ సప్తాహములోని ప్రతి క్షణము తన ప్రియ శిష్యుడు తనకందించిన సుఖము మరపురానిదిగా తోచెను తారకి. మనోహరుడైన శిష్యుడందించు అమోఘమైన సుఖము ఇంకయు కావలెనని తన తనువు ఎంతగా తపించుచున్నయు సమయస్ఫూర్తితో ఆలోచించిన తార చంద్రునితో ఇట్లనియె ” ఓ నా ప్రియ శిష్య ఇక నీవు కామశాస్త్రముతో సహా సకల శాస్త్రములు మరియు వేద వేదాంగములలో నిష్ణాతుడివైతివి. ఇక నీవు రాజసూయ యఙ్ఞము ఒనర్చుటకు అర్హుడవు. ఆ యజ్ఞము కొరకు ఆవశ్యకమైన సంస్తరములు (సంస్తరములు = సన్నాహములు) తక్షణమే ఆరంభించవలెను. మీ గురువుగారితో ఆరంభించి మన దేవలోకమునకు వైరులైన దానవులని మినహాయించి దేవ, మానవ, యక్ష, గంధర్వ, కిన్నెర, కింపురుష, నాగ, మొదలగు సమస్త లోకముల ప్రముఖులందరిని సవినయముగా ఆహ్వానింపుము. దేవగణ పక్షపాతి మరియు మీ ఆవుత్తలైన (ఆవుత్త – అక్క మొగుడు, బావగారు) శ్రీ మహా విష్ణువుని మరియు మీ సహోదరి ఐన శ్రీ మహాలక్ష్మిని సాదరముగా తోడ్కొని ఆశ్రమమునకు విచ్చేయుము. రాజసూయ యజ్ఞమునకు ఆవశ్యకమైన సామాగ్రిని నేను ఆశ్రమవాసుల సహాయముతో సమకూర్చెదను. నీవు నా  ప్రియ శిష్యుడివి, ఏకసంతాగ్రాహివి మరియు నా పట్ల నీకున్న అపారమైన భక్తి శ్రద్ధలకు మెచ్చి అతి గూఢమైన కామశాస్త్రమును నీకు తప్ప ఇంక ఎవ్వరికీ బోధించలేదు, కావున నీవు మీ గురువుగారితో సహా ఎవ్వరికీ ఈ విషయము ఎరింగింపనివ్వనని ప్రమాణమొనర్చుము. “

అంతట చంద్రుడు తన గురుపత్ని ఐన తారకి సాష్టాంగ ప్రణామము ఒనర్చి “అటులనే గురుపత్ని నేను మీ ఆజ్ఞను అక్షరము తప్పకుండా శిరసావహించెదను మరియు మీరు నాకు అతి గూఢమైన కామశాస్త్రము బోధించిన విషయము ఎవరికీ ఎరింగింపనని పంచభూతముల మరియు మీ పాదపద్మముల సాక్షిగా ప్రతిఙ్ఞను గావించెద” అని పలికెను.

తార చిరుమందహాసమొనర్చి “ఓ నా ప్రియ శిష్య. ఇవ్విధముగా ప్రమాణమును నీవు భవిష్యత్తులో ఎందరికో ఒనర్చెదవు కావున నాకొనర్చిన ప్రతిఙ్ఞను నీవు విస్మరించగల  అవకాశము కలదు, కావున విభిన్నమైన రీతిన ప్రతిజ్ఞనొనర్చుము” అని పలికెను.

అంతట చంద్రుడు ఉత్తిష్టుడై (ఉత్తిష్టుడై = లేచి నిలబడి) తన గురుపత్ని మరియు కామశాస్త్ర గురువైన తార జఘనములను తన హస్తములతో  పొదవి పట్టుకుని వాటిని లాఘవముగా విడదీయుచు ఆమెని ఉన్నయించి (ఉన్నయించి = ఎత్తుకుని) ఆమె భగములో తన నిగిడిన మేఢ్రముని జొనిపి తన గురుపత్నిని సుతారముగా ఉపుచు ఆమె ఆర్ద్ర (ఆర్ద్ర = తడిసిన) భగములో రాపిడి గావించుచు, మెల్లిగా ఆమె అధరములని గాఢముగా చుంబించుచు ఆమెకి ఉత్తాపము (ఉత్తాపము = కామ భావప్రాప్తి) కలిగించి పునః ప్రతిజ్ఞ గావించెను. అంతట సంతసిల్లిన తార తన ప్రియ శిష్యుడి విభిన్నమైన ఆలోచనకి విస్మతియై (విస్మతి అవుట – అబ్బుర పడి) తన భగములో బిగుతుగా ఇమిడిన  తన ప్రియ శిష్యుడి మేఢ్రముతో సుఖించి అతడిని గాఢముగా చుంబించుచు “విజయీభవ” అని  ఆశీర్వదించెను.

గురుపత్నితో సుఖించి ఆమెని  సుఖపెట్టి, ఆమెకి ప్రతిజ్ఞను ఒనర్చిన చంద్రుడు తటాకములో అభ్యంగ స్నానమొనర్చి తన గురువుగారైన బ్రహస్పతిని రాజసూయ యఙ్ఞము నిర్వహించుటకై ఆహ్వానించుటకు అరణ్యమునకు ఏతెంచెను.

ఒక ఘడియ కాలము పిమ్మట దేవలోక కళ్యాణార్థమై మహర్షులు తలపెట్టిన మహాయజ్ఞము సంపూర్ణమై, దానికి ఏతెంచిన బృహస్పతి ఆశ్రమ వాసులందరు సూర్యాస్తమ కాలమునకు గూటికి చేరుకొను విహంగముల (విహంగములు – పక్షులు) వలే ఆశ్రమమునకు చేరుకొనిరి. తమ గురువుగారు, గురుపత్ని మరియు వారిరువురి ప్రియ శిష్యుడైన చంద్రుడు ఎందులకు ఆ లోక కళ్యాణ యజ్ఞమునకు ఏతెంచలేదో వారికి అవగతమవలేదు. ఆశ్రమమునందు గురుపత్ని ఐన తార ఒంటరిగా కానరాగా అందులకు కారణమేమిటో అవగతమవలేదు వారెవరికీ. “గురువుగారు మరియు చంద్రుడు ఎచటికి ఏతెంచిరి? మీరు ఆశ్రమమునందు ఒంటరిగా మరియు విచారముగా ఎందులకున్నారు?” అని  పరి పరి విధముల ప్రశ్నించిరి తారని ఋషిపత్నులైన ఆమె సఖులు.

సౌందర్యమునకు తగ్గ చతురత కలిగిన తార తన పెనిమిటి చెంత లేని సప్తాహమంతా తన ప్రియ శిష్యుడితో ఏకాంతములో వివస్త్రయై ఆశ్రమమంతా విచ్చలవిడిగా రమించినప్పుడు కలిగిన తన మనోభావాలను తన సఖుల ముందు బహిర్గతము కానివ్వక ముఖమున విచార భావము దాల్చి ” మీ గురువుగారు మహాయజ్ఞమునకై ఏతెంచుటకు సిద్ధముగా ఉండమని ఆదేశించి, తృటిలో వచ్చెదనని పలికి అరణ్యమునకు ఏతెంచిరి. రెండు ఘడియలు గడచినను వారు ప్రత్యాగఛ్చితులు (ప్రత్యాగచ్ఛ – తిరిగిరావుట) కాకపోయేసరికి వారు అరణ్యమునందు మీ గురువుగారు ఏమైనా ఆపదలో చిక్కుకున్నారేమో అని పరి పరి విధముల నా చింతాక్రాంతిత మనసు సంకోచించగా, వేదపఠనము గావించుచున్న వారి ప్రియ శిష్యుడైన చంద్రుడిని గురువుగారిని అన్వేషించి తోడ్కొని రమ్మని ఆదేశించితిని, సప్తాహమైనను, వారి జాడలేకపోయెను. అబలను కనుక ఆశ్రమము విడిచి వారిని అన్వేషించుచు అరణ్యమున సంచరించలేక వారిరువురి క్షేమము కొరకై ప్రార్థించుచు వారి క్షేమసమాచారము కొరకు నిరీక్షించుచు ఏకాకినైతిని” అని పలికి తన ఇష్టసఖిని కౌగలించుకుని భోరున రోదించుటారభించెను. ఋషిపత్నులందరు తారని శాంతపరుచుటకై విశ్వయత్నము గావించినను నటనలో నిష్ణాతురాలైన వారి గురుపత్నిని శాంతపరచుటలో వారెల్లరు విఫలులైరి. వివాహేతర శృంగారము (రంకు) లోనే కాక అసత్యమాడుట (బొంకు) లోను పెనిమిటికి తగ్గ కళత్రము (మొగుడికి తగ్గ పెళ్ళాము) వలే బృహస్పతిని అనుకరించుచుండెను ఆ మహాపతివ్రత ఐన తార.

దేవలోకములోని బృహస్పతి ఆశ్రమములో ఉన్న ఋషిపుత్రులు మరియు ఇతర విద్యార్థులు అనేక వర్గములు (జట్టులు) గా ఏర్పడి తమ గురువుగారైన బృహస్పతిని మరియు వారిని తొలుత అన్వేషించుచు వెడలిన చంద్రుడిని అన్వేషించుటకై ఏతెంచిరి. సకలశాస్త్ర పారంగతుడైన చంద్రుడికి తృటిలో ఒక ప్రదేశము నుండి మరొక ప్రదేశమునకు ఏతెంచగల శక్తి కలదు. ఇది అతడు గురువునుండి అభ్యసించినది కాదు. జన్మతః సంక్రమించిన దివ్యశక్తి. కావున చంద్రుడు ఆనతి కాలములో రాజసూయ యజ్ఞమునకు ముఖ్యులైన వారందరిని సపరివార సమేతముగా ఆహ్వానించుటకై దానవ లోకం మినహా బ్రహ్మాండములోని సమస్త లోకములకు ఏతెంచగలిగెను. సామాన్యులైన ఇతర శిష్యులు అరణ్యములలో దిక్కు తోచక వారి గురువుగారైనా బ్రహస్పతి కొరకై శోధించుచుండిరి.

రాజసూయ యజ్ఞ ముహూర్తము సమీపించుటతో చంద్రుడు పశ్చాత్తాపముతో శాప విమోచనకై తపమొనర్చుచున్న తన గురువు ఐన బృహస్పతి వద్దకి ఏతెంచి వారి పాదములకు సాష్టాంగ ప్రణామమొనర్చి. “ఓ పరమపూజ్య గురువర్యా, అనార్యులు, అసురులు తప్ప బ్రహ్మాండములోని సకల ఋషి, దేవ, కిన్నెర, కింపురుష, యక్ష, గంధర్వ, నాగ, సుపర్ణ, వసు, విద్యాధర, ఆదిత్య, మారుత, నర, వానర గణ ప్రముఖులు సపరివార సమేతముగా రాజసూయ యజ్ఞమును వీక్షించి, ఆశీర్వదించి, వారి పాదస్పర్శతో మన ఆశ్రమమును పావనము గావించుటకై ఏతెంచుచున్నారు. హరి, హర, బ్రహ్మాదులు సైతము ఆశ్రమమునకు విచ్చేయు సమయమాసన్నమైనది కావున నా వినమ్ర అభ్యర్థనను మన్నించి మన ఆశ్రమమునకు ఏతెంచి రాజసూయ యజ్ఞమును సుసంపన్నము గావింప ప్రార్థన” అని పలు పర్యాయములు వేడుకొనగా ఎట్టకేలకు కరుణించి చంద్రుని వెంట ఆశ్రమమునకు చేరుకొనెను. దేవగురువైన బ్రహస్పతి తన ప్రియ శిష్యుడిపై గల వాత్సల్యముతో సమ్మతించెనో లేక సుర పక్షపాతి దేవలోక సంరక్షకుడైన శ్రీ మహా విష్ణువుతో తాను మునుపు పలికిన ప్రతిజ్ఞ జ్ఞప్తికి రాగా భీతిల్లి (భీతిల్లి = భయపడి) చంద్రుడి ప్రార్థనను ఆమోదించుచున్న నెపముతో అతడిని అనునయించెనో అన్నది దేవ (గురు) రహస్యముగానే మిగిలిపోవును.

రాజసూయ యజ్ఞమునకు తమని సాదరముగా ఆహ్వానించినది శ్రీ మహా విష్ణువుకి స్వయానా శ్యాలుడు (బావమరిది) పైగా శ్రీ మహా లక్ష్మికి స్వీయ అనుజుడు (స్వీయ అనుజుడు – సొంత తమ్ముడు) ఐన చంద్రుడు అగుటచే సమస్త ఋషి, దేవ, కిన్నెర, కింపురుష, యక్ష, గంధర్వ, నాగ, సుపర్ణ, వసు, విద్యాధర, ఆదిత్య, మారుత, నర, వానర గణ ప్రముఖులు చంద్రుడు తలపెట్టిన మహారాజసూయ యజ్ఞమునకు సపరివార సమేతముగా బృహస్పతి ఆశ్రమములో ఉపస్థితులైరి. శ్రీ హరి మరియు శ్రీ మహా లక్ష్మి కరుణ కటాక్షములు వలదనుకొనగల వారెవ్వరు ఈ బ్రహ్మాండములో దేవతల దాయాదులు మరియు వైరులు ఐన అసురులు తప్ప.

అత్యంత వైభవోపేతముగా మరియు ఆట్టహాసముగా చంద్రుని యొక్క రాజసూయ యజ్ఞమును ఉద్ఘాటించెను అతడి ప్రియ బంధువులైన శ్రీ మహావిష్ణువు మరియు శ్రీ మహా లక్ష్మి . విద్యాభ్యాసానంతరము చంద్రుడిని ఒక నూతన లోకమునకు అధిపతిని గావించవలెనని అతడి సన్నిహిత బంధువులైన శ్రీ మహా లక్ష్మీనారాయణులు సంకల్పించితిరి. అట్టి రాజ్యభారము స్వీకరించుటకు తొలుత రాజసూయ యజ్ఞము అత్యంత ఆవశ్యకమైన యోగ్యత.

భూత ప్రేత పిశాచములకు నాథుడైన మహాశివుడే రక్షకుడిగా నిలచిన ఇక దేవ వైరులైన దానవగణము ఇటు కన్నెత్తి వీక్షించే దుస్సాహసము చేయజాలరు కదా. అందుకే శ్రీ మహా విష్ణువు తన శ్యాలుడైన (శ్యాలుడు – బావమరిది) చంద్రుడికి అవ్విధముగా నిర్దేశించెను (నిర్దేశించుట = సూచించుట). భక్త సులభుడు మరియు దేవతలలో అతి సులభముగా ప్రసన్నుడగు మహాదేవుని అమితముగా స్తుతించి సవినయమునా ఆహ్వానించుచు శరణు వేడెను చంద్రుడు. శ్రీ మహా విష్ణువు శ్యాలుడు తనని శరణు వేడుకొనుట వింతగా అనిపించి ఆశ్చర్యం కలిగించగా, ధ్యానము విరమించి, ఉన్మీలతుడైన (ఉన్మీలతుడైన – కళ్ళు మెల్లిగా తెరిచిన) శంకరుడు తన పాదములకు సాష్టాంగప్రణామము ఒనర్చుచున్న చంద్రునికి అభయమిచ్చి “వత్సా, నీకొచ్చిన ఆపద ఏమి మరియు ఎవరి నుండి?” అని ప్రశ్నించెను. అంతట చంద్రుడు సవినయముగా సాష్టాంగ  ప్రణామ ముద్రలోనే అతి వినయము మరియు విధేయతతో “ఓ దేవ దేవా, మహా దేవా, మీ ప్రియ భక్తుడు ఐన శ్రీ మహా విష్ణువు సూచన మేరకు వారి శ్యాలుడను మరియి మీ భక్తుడను ఐన చంద్ర నామధేయము గల నేను రాజసూయ యజ్ఞమును తలపెట్టితిని. దేవలోక వైరులు మరియు దేవతల దాయాదులు ఐన అసుర గణము ఈ యజ్ఞమునకు మరియు అది నిర్వహించుచున్న నాకు ఆటంకము కలిగించగలరు. అందులకే మీ శరణు వేడుచున్నాను ఓ భక్తసులభా. మీ అనుగ్రహము మరియు అభయము పొందనిచో ఎట్టి కార్యమైనను నిరర్థకమే. వినా అభయం ఇచటనుండి కదిలే ధైర్యము సైతము లేని అల్పుడను. తమ శరణం ప్రపద్యే ఓ పరమశివా” అని పరిపరి విధముల స్తుతించెను. అంతట అతి ప్రసన్నుడైన భోళా శంకరుడు చంద్రుని భుజములను పట్టి ఉత్తిష్టుడని గావించి (లేపి) ఆశీర్వదించి, అభయమిచ్చి అతడి వెంట రాజసూయ యజ్ఞ వాటిక ఉన్న బృహస్పతి ఆశ్రమునకు ఏతెంచెను. ఆశ్రమమునందు తన వైరి ఐన దక్షప్రజాపతి సపరివార సమేతముగా ఉపస్థితుడగుట గమనించిన శివుడు ఖిన్నుడై వెనుదిరిగెను. అంతట చంద్రుడు సాష్టాంగప్రణామము ఒనర్చి మహాదేవుని పాదములను విడువకుండుటతో అతడి సవినయ అభ్యర్థనను మన్నించి  త్రిశూల మరియు త్రినేత్ర ధారి ఐన మహాదేవుడు ఆ యజ్ఞమునకు రక్షగా బ్రహస్పతి ఆశ్రమము వెలుపల ప్రతితిష్ఠుడయ్యెను (ప్రతితిష్ఠుడవుట – నిలబడుట). శంకరుడెక్కడుంటే వారి గణములు సైతము అచటనే నిలుచును కావున సమస్త ప్రమథ గణము యజ్ఞమునకు మరియు చంద్రునికి ఎటువంటి ఆటంకము మరియు ఆపద కలుగకుండా రక్షక భటుల వలే బ్రహస్పతి ఆశ్రమమును పరిశెతించెను (పరిశెతించుట –  చుట్టుముట్టుట).

ఆహ్వానితులంతా తన ఆహ్వానమును మన్నించి సపరివార సమేతముగా ఏతెంచుట చంద్రుడికి ఎంతగానో ఆనందము కలిగించెను. వాస్తావానికి వారెల్లరు ఏతెంచినది శ్రీ మహా విష్ణువు యొక్క శ్యాలుడు నిర్వహించు రాజసూయ యఙ్ఞమునకు ఆ వైకుంఠ వాసి పంపిన ఆహ్వానముగా భావించినందున.చంద్రుడు తొలుత తన సోదరి మరియు ఆవుత్తలైన శ్రీ మహా లక్ష్మీనారాయణులకు సవినయముగా సాష్టాంగ ప్రణామమొనర్చి అటు పిమ్మట తన గురువు మరియు గురుపత్నులైన తారా బృహస్పతులకి మరియు సరస్వతి బ్రహ్మలకి సాష్టాంగ ప్రణామమొనర్చెను. అటుపిమ్మట విచ్చేసినవారిలో అతి ముఖ్యులు అని తన ఆవుత్త (బావగారు) నయనములతో సంకేతమొనర్చిన ప్రసూతి మరియు పాంచజని సమేతుడైన దక్ష ప్రజాపతికి సాష్టాంగప్రణామమొనర్చెను. అంతట  అమితముగా సంతసిల్లిన దక్ష ప్రజాపతి చంద్రునికి తన పుత్రికలలో అశ్విని, స్వాతి, భరణి, విశాఖ, కృతిక, అనురాధ, రోహిణి, జ్యేష్ట, మృగశిర, మూల, ఆరుద్ర, పూర్వాషాడ, పునర్వసు, ఉత్తరాషాడ, పుష్యమి, శ్రావణ, ఆశ్లేష, ధనిష్ఠ, మఖ, శతభిష, పుబ్బ, పూర్వాభాద్ర, ఉత్తర, ఉత్తరాభాద్ర, హస్త, రేవతి మరియు చిత్త అను నామధేయములు గల సప్త విందశ  (సప్త విందశ – ఇరువది ఏడు) మంది కన్యలని చంద్రునికి దానముగా ఇచ్చి వివాహము జరుపుచున్నానని అందరి సమక్షంలో ఉద్ఘోషణ (ఉద్ఘోషించుట – బిగ్గరగా ప్రకటించుట) గావించెను.  శ్రీ మహా విష్ణువు శ్యాలుడు,  మరియు శ్రీ హరి ఆఙ్ఞ అనుసారము ఆయన పుత్రుడు మరియు సృష్టికర్త ఐన బ్రహ్మ సృష్టించిన నూతన లోకమునకు అధిపతి కాబోతున్నవాడు, అటుపై సర్వాంగ సుందరుడు, మన్మోహకుడైన యువకుడు కనుక దక్ష ప్రజాపతి త్వరపడి అతడిని తన కన్యాభతృని (కన్యాభతృ -అల్లుడు) గావించెను. అందమైన యువకుడు అందునా బాగా స్థిరపడిన వాడు పైగా బలవంతులకి సమీప బంధువైన లభించినచో కన్యా దానము వెనువెంటనే చేయుటకు ఆదుర్దా చూపని తండ్రి ఉండునా? దక్ష ప్రజాపతికి మహాదేవుడు వంటి భిక్షువు అంటే చిన్నచూపు మరియు అసహ్యము. దక్ష ప్రజాపతికి ఉన్న పంచవింశతి (పంచవింశతి – రెండు వందల ఐదు) పుత్రికలలో ఆఖరి పుత్రిక ఐన సతి మాత్రం తండ్రి మాట పెడచెవిన పెట్టి, కుటుంబం నుండి విడిపోయి మహాదేవుని పరిణయమాడెను. అందువలన మహాదేవునికి దక్ష ప్రజాపతికి వైరము మరింత హెచ్చినది. ఐనను శ్రీ మహా విష్ణువు శ్యాలుడైన చంద్రుని అభ్యర్థన మన్నించి ఇరువురు ఏతెంచిరి బృహస్పతి ఆశ్రమమునకు చంద్రుని యొక్క రాజసూయ యఙ్ఞమును వీక్షించుటకు. దక్షుడు తన పుత్రికల వివాహము కొరకై కార్యార్థి  (సొంత పని నెరవేర్చుకొనుటకు) ఏతెంచాగా కపటము మరియు ఇటువంటి లౌక్యము ఎరుగని మహాదేవుడు మాత్రము శ్రీ హరి మరియు చంద్రుని భక్తికి మెచ్చి విచ్చేసెను. అమృత వితరణ సమయమున చంద్రుని అంతమొందించెదనని అసురుడైన రాహువు ప్రకటించెను. ఈ ఘటన సైతము చంద్రుని ఎడల మహాదేవుని కరుణకి ఒక కారణము.

రాజసూయ యజ్ఞమునకై బృహస్పతి ఆశ్రమమునకు విచ్చేసిన ముఖ్య అతిథులందరికి ప్రణామమొనర్చిన పిదప హవన గుండము సమీపమున ఆసీనుడయ్యెను చంద్రుడు. అతడి దక్షిణ హస్తము (కుడి చెయ్యి) వైపున అతడికి పరమ పూజ్యులైన అతడి గురుపత్ని మరియు గురువుగారు ఐన తార బృహస్పతులు ఆసీనులైరి.

యఙ్ఞము జరిపించుటకై విచ్చేసిన వేద పండితులైన ఋత్విక్కులు హవన గుండమునకు నలువైపులా ఆసీనులు కాగా శుభ ముహూర్తమున రాజసూయ యఙ్ఞము ఆరంభమయ్యెను. వేదఘోష ఆరంభమగుటతో విచ్చేసిన ఆహ్వానితులెల్లరు కబుర్ల కోలాహలము ఆపి ఆసీనులై అతి వైభవముగా, మరియు న భూతో న భవిష్యతి (న భూతో న భవిష్యతి –  ఇప్పటివరకు జరగని మరియు ఇక  మీదట ఎన్నడూ జరగబోని) అను విధముగా ఆట్టహాసముగా ఆరంభమైన రాజసూయ యఙ్ఞమును వీక్షించుటారంభించిరి.

ఆహ్వానితులంతా సుఖాసనములలో ఆసీనులైన పిదప బృహస్పతి ఆశ్రమ వాసులచే ఒనర్చుబడుచున్న అతిథి సత్కారములు సద్దుమణిగెను. తద్వారా ఊరట కలిగిన ఆశ్రమ వాసులు సైతం ఆసీనులైరి. పని లేని వారు చేసేది ప్రవాదమే కదా (ప్రవాదము – ఊసుపోక చెప్పుకునే రంజైన కబుర్లు). బృహస్పతి ఆశ్రమములో ఉన్న నారీజనముల మదులలో ఎన్నో సందేహములు. ఒకరినొకరు ఎన్ని పర్యాయములడిగినా ఎవరికీ సంతృప్తికరమైన సమాధానము లభించలేదు. ఇక అట్టి పరిస్థితులలో ప్రవాదము మరింత హెచ్చును కదా.

బృహస్పతి ఆశ్రమ వాసుల మదులని తొలుచుచున్న ప్రశ్నలు స్థూలముగా రెండు.  మొదటిది తమ గురువుగారికి ఒక సప్తాహము పిదప గల యవ్వనాకారము అదృశ్యమై  వృద్ధ రూపమెటుల సంక్రమించెను? రెండవది ఎటుల తమ గురుపత్ని అందము, చర్మ నిగారింపు మరియు అంగ సౌష్టవము ఒక సప్తాహము కాలములో బహువిధముగా (బహువిధముగా – ఎన్నో రెట్లు) ఇనుమడించెను, అదియు ఆమెకి తన పెనిమిటి కానరాక ఆశ్రమములో ఎవరు లేక ఏకాంతములో మిక్కిలి బాధతో సప్తాహ కాలము (వారము) గడిపినప్పుడు? ఇవి ఆశ్రమవాసులకి అత్యంత చర్చనీయాంశములై కర్ణచురచురలాడుచుండిరి (కర్ణచురచురలాడుట – చెవులు  కొరుక్కొనుచున్నారా అను విధముగా రహస్యములు గుసగుసలాడుట).

అసలే ఉలుకెక్కువుగా ఉన్న బృహస్పతికి తన ఆశ్రమ వాసులు తననే వీక్షించుచు కర్ణచురచురలాడుటని గమనించి అది తన గూర్చి అయ్యుండునని వీరికి శాపము గూర్చి చంద్రుడు తనకొనర్చిన ప్రమాణము తప్పి వివరించెనా అని మథనపడెను. అంతలో తేరుకుని అటులైనచో తన ధర్మపత్ని ఐన తార తనని అసహ్యించుకుని తన వామమున (వామమున – ఎడమ వైపు) ఆసీనురాలు అయ్యుండేడిది కాదు కావున ఆశ్రమ వాసులకి తన ప్రియ శిష్యుడైన చంద్రుడు తన అగ్రజుడైన ఉతథ్యుని ఆశ్రమములో జరిగినవేవియు విపులీకరించలేదని (వివరముగా చెప్పలేదని) సంతసిల్లెను. తన ప్రియ శిష్యుడైన చంద్రుడిని అనుమానించరాదని మదిలోనే నిశ్చయించుకొనెను.  ఐతే మరి తన ఈ వృద్ధ రూపమునకి  కారణమేమా అని తన ఆశ్రమ వాసులు ఆశ్చర్యచకితులగుట సహజము కావున ఈ రాజసూయ యఙ్ఞము అనంతరము ఆశ్రమ వాసులని సమావేశ పరిచి నమ్మశక్యమైన ఒక కట్టు కథ వారెల్లరకి చెప్పవలెనని నిశ్చయించెను బృహస్పతి.

“నేను లోకకల్యాణ యఙ్ఞమునకు ఉపస్థాపించుచుండగా (ఉపస్థాపన – సిద్ధమవుట, తయారవ్వుట) నా మదిలో ఒక దివ్యమైన ఆలోచన మెదలెను అసుర గురువైన శుక్రాచార్యుడు అసురులను మహా బలవంతులని గావించుటకై మహాదేవుని ధ్యానించుచు ఘోర తపమును ఆచరించమని మార్గదర్శనము గావించగా వారు అటులనే చేసి అవసరమైతే తమ అంగములని సైతము ఖండించుకుని సమర్పించి, దివ్య శక్తులని పొంది మన దేవలోకముని  పెక్కు పర్యాయములు జయించిరి. అటువంటి ఘోర  తపమును నేను ఆచరించి మహాదేవుని అనుగ్రహముతో అనేక దివ్య శక్తులను వరముగా పొందినచో దేవలోకముని అసురుల ఘాతకముల నుండి సదా సంరక్షించుకొనవచ్చును. ఆ ఘోర తపములో నా యవ్వనమును నేను తృణప్రాయముగా ఎంచి త్యజించితిని. తపము అనంతరము మహాదేవుడు అనుగ్రహించినపుడు సర్వ దివ్య శక్తులతో బాటు వారి  దయ ఉన్నచో యవ్వనం తిరిగి పొందెదను లేకున్ననూ విచారము లేదు.”  అని తన ఆశ్రమ వాసుల సమక్షమున పలుకవలెనని ఒక కట్టు కథని సైతం సమాయత్తము (సిద్ధము) గావించుకొనెను దేవగురువైన బృహస్పతి.

ఇట్టి ఘోర తపములు అసుర వీరులు ఆచరించుట మరియు మహాదేవుని అనుగ్రహము తో అమితమైన దివ్య శక్తులు మరియు యవ్వనము పొందుట, ఆ శక్తులతో దేవతలను జయించుట దేవలోక వాసులందరికి అవగతమే కావున బుద్ధిహీనులైన తన ఆశ్రమ వాసులు ఈ కథని సునాయాసముగా విశ్వసించెదరన్న మానోత్సాహము (మానోత్సాహము – ధీమా) కలిగి మనసు స్థిమిత పడెను దేవగురువైన బృహస్పతికి. కానీ ఆ ప్రశాంతత తాత్కాలికమని అప్పటికతడికి తెలియదు పాపం.

ఆశ్రమ వాసులే కాదు ఆహ్వానితులు సైతం తార బృహస్పతులనే తదేకముగా వీక్షించుచుండిరి. నవయౌవనముతో మిసమిసలాడిపోతున్న తార పక్కన వృద్ధ వానరము (ముసలి కోతి) వలే ఉన్న ఆమె పెనిమిటి అందరికి ఆశ్చర్యము కలిగించెను. ఇటువంటి పెనిమిటితో ఈ తార కామకేళి ఎటుల సలుపుచున్నదో కదా? ఈమె యవ్వనము నిరర్థకమగుచున్నది అని విచారించిన వారు కొందరు కాగా ఆమె యవ్వన సౌందర్యమును తమ నిశితమైన దృష్టితో పరిశీలించు వారు ఎందరో, ముఖ్యముగా విచ్చేసిన లింగధారులు (లింగధారులు – మొడ్డ నిగిడిన పురుష జనం) . ఉన్నతమైన తార కుచములు వాటిపై నిక్కపొడుచుకొని ఉన్న చూచుకములు ఆమె ధరించిన కృష (కృష – పల్చటి) కౌశేయ (కౌశేయ – పట్టు) వస్త్రముల క్రిందినుండి ప్రస్ఫుటముగా దర్శనమిచ్చుచుండెను. సన్నని ఆమె కటి, గుండ్రటి లోతైన ఆమె నాభి (నాభి – బొడ్డు) పొడవాటి ఆమె కురులు అచటనున్న పురుషులందరి దృష్టిని కట్టిపడవేయగా ఆమె చర్మ సౌందర్యము యొక్క రహస్యము ఏమై ఉండునా అని అచటనున్న నారీ జనము మథనపడుచుండిరి. ఒక సప్తాహము కాలము ప్రియ శిష్యుడితో నిరంతరంగా కామకేళి సాగించి నిష్ణాతుడైన ఒక కుంభకుడి (కుంభకుడు – కుమ్మరి, మట్టి పాత్రలు చేయువారు) హస్తములలో మలచబడ్డ పాత్ర వలే చంద్రుడి బలిష్టమైన హస్తములలో నలుగుచు ఆ లింగోత్తేజనాకృతిని (లింగోత్తేజనాకృతి –  మొడ్డని ఠక్కున నిగిడేలా చేసే వంపు సొంపులు) ఆమె దేహము పొందగా, లెక్కలేనన్ని పర్యాయములు కామోద్రేకం తారాస్థాయికి చేరగా పొందిన భావప్రాప్తుల వలన చేకూరినది ఆమె చర్మమునకు ఆ నిగారింపు మరియు సౌందర్యము కలిగెను. ఇవి తెలియని ఆహ్వానితులు ఆశ్చర్యపడుచు నిగిడిన మేఢ్రములు మరియు అధరములనుండి జాలువారే జల బిందువులని (మొడ్డ మరియు నోటి నుండి కారే చొంగ) వస్త్రములకి తుడుచుకొనుచు తారని తదేకముగా గమనించుచుండిరి.

అంతలో హడావిడిగా బయలుదేరెను చంద్రుడికి సప్తవిందశ (27) కన్యలను దానము గావించిన అతడి మామగారైన దక్ష ప్రజాపతి. ఆశ్రమము వెలుపల మహాదేవుడు మరియు అతడి గణములున్నారన్న విషయమును గ్రహించినంతనే ఇక అచట నిలువరాదని నిశ్చయించుకున్నవాడై దిగ్గున ఉత్తిష్టుడై (ఠక్కున లేచి) చంద్రునికి దానమిచ్చిన తన కన్యలను అచటనే విడిచి హుటాహుటిన పయనమయ్యెను సపరివార సమేతముగా. ఐతే దక్షుడి కళత్రములు మరియు చంద్రుడి అత్తలైన ప్రసూతి మరియు పాంచజనికి మాత్రము అచటనే సుఖాసీనులై నారీ జనమనమోహకుడుకు (స్త్రీల మనసు దోచేవాడు), సర్వాంగసుందరుడైన తమ జామాతృడిని (జామాతృడు – అల్లుడు) వీక్షించుచు అతడి మేఢ్రము తమ భగములలోకి ప్రవేశించి బిగుతుగా ఇమిడినట్టు మరియు వారి దేహములు అతడి బలిష్టమైన ఛాతి మరియు బాహువుల (చేతుల) మధ్యలో నలుగుచు సుఖించుచున్నట్టు ఊహించుకొనవలెనని ఆశపడినను ప్రవృత్తుడు (బాణ పొట్ట కలవాడు), కోపిష్టి ఐన తమ పెనిమిటి మాట జవదాటలేక బృహస్పతి ఆశ్రమము దాటి అన్యమనస్కముగానే వెడలెను.

ఆ కోలాహలము సద్దుమణిగిన పిదప ఆహ్వానితులలో పురుషుల దృష్టి తార ఉన్నతమైన కుచములని, సన్నటి కటిని, ఎర్రటి రసవత్తరమైన అధరముల పై అచంచలముగా నిలవగా నారీజనము దృష్టి మదనాకారుడు, నారీ జన సమ్మోహకుడైన చంద్రుడిపై నిలిచెను. క్షీరసాగర మథన సమయమున చంద్రుడు ఆ సాగరమునుండి ఉద్భవించిన వేళ అతడిని వీక్షించుచు మోహించని నారి చాలా అరుదు. కానీ చంద్రుడు ఉద్భవించిన అనతి కాలములో క్షీర సాగరము నుండి అమృత కలశము ఉద్భవించెను, దాని కొరకై దేవ దానవుల మధ్య పోరు ఆరంభమై అచట అవ్యవస్థ (అవ్యవస్థ – గందరగోళము) హెచ్చుట వలన చంద్రుడిని వీక్షించి మోహించుచు చీరలోకి హస్తము జొనిపి గులముని (గులము – గొల్లి, ఆంగ్లములో క్లిటోరిస్) ప్రక్షోదించుచు (ప్రక్షోదించుట – సున్నితముగా కెలుకుట) ఉత్తేజపరుచుచుండగా  ఆటంకము కలిగి అచట నుండి నిష్క్రమించవలసి వచ్చెను. ఇన్నాళ్ళకి మరలా ఆ అవకాశము లభింపగా నారీజనమెల్లరు సర్వాంగ సుందరుడు పైగా నారీ జన సమ్మోహనాకారము గల చంద్రుడిని వీక్షించుచు క్రమముగా తమ తమ చీరలలో హస్తములు జొనిపి గులములను ప్రక్షోదించుటారంభించిరి.

వారితో వచ్చిన వారి పురుషుల దృష్టి తార యొక్క సుందరవదనములోని అంగాంగమును పరీకక్షించుచు ఆమె భగములో మేఢ్రమును జొనిపి చోదించుచున్నటు (దెంగుతున్నట్టు) ఊహించుకొనుచు హస్తముతో నిగిడిన మేఢ్రమును వత్తుచు చెంతనే ఉన్న వారి కళత్రములను గమనించు స్థితిలో లేనందున బృహస్పతి ఆశ్రమమునకు విచ్చేసిన నారీ జనములో కొందరు అవ్విధముగా ఉత్తేజపడుచుండగా మిగిలిన వారు అవకాశము కొరకై నిరీక్షించుచూ చంద్రుడిని తదేకంగా వీక్షించుచుండిరి.

బృహస్పతి ఆశ్రమమునకు చంద్రుడి  యఙ్ఞము వీక్షించుటకై విచ్చేసిన ఆహ్వానితులు యఙ్ఞ కర్త ఐన చంద్రుడిని మరియు అతడి సమీపములో ఆసీనులైన ధర్మపత్ని సమేతుడైన అతడి గురువుని మార్చి మర్చి వీక్షించుచు పరి పరి విధముల మథనపడుచుండిరి. తార అంగాంగ సౌందర్యముని అనుసేవించిన (అనుసేవించుట – శ్రద్ధగా గమనించుట) పురుషులు ఆమె చెంతన ఉన్న ఆమె పెనిమిటి బహు వృద్ధుడు కావున ఈ జవరాలి యవ్వనము సౌందర్యము అడవి కాచిన వెన్నెల వోలె వ్యర్థము కానివ్వరాదని తలంచుచు ఆమె సన్నటి కటి,  కుచములు, ఎర్రని ఆర్ద్రవంతమైన అధరములు (ఆర్ద్రవంతమైన అధరములు – తడిసిన పెదవులు) ఎవ్విధముగా పట్టి, అదిమి చుంబించి చూషించ వలెనో ఊహించుచు నిగిడిన తమ తమ మేఢ్రములను తమ హస్తములతో నలుపుచు, తార భగము యొక్క ఆర్ద్రవంతమైన అధరముల నడుమ మేఢ్రముని జొనిపిన కలుగు సుఖముని ఆగణించుచు (ఆగణించుట – సుమారుగా అంచనా వేయుట) రహస్యముగా హస్తమైధునము గావించి సంతృప్తి పొందుటకు యత్నించుచుండిరి.

మరి ఈ పురుషుల ధర్మపత్నులు తమ తమ పెనిమిటులని అనుసరించుటలో ఏమాత్రము తీసిపోకుండెను. తార అంగసౌష్ఠవము మరియు ఆమె చర్మ సౌందర్యమునకు కారణము నిత్యము కామకేళిలో సుఖించి దేహోల్లాసము (శరీరమునకు ఉల్లాసము కలిగించి స్వర్గములో విహరించేలా)  గావించు భావప్రాప్తిని తరచుగా పొందుటయే అను నిర్ణయానికి చేరారు. ఒక వనిత సౌందర్యము వెనక దాగున్న మర్మము మరొక అనుభవజ్ఞురాలైన వనితకి సునాయాసముగా ఆకళింపగును కదా. తార చెంతన ఆసీనుడైన ఆమె పెనిమిటి అతి వృద్ధుడు కావున అతడామె సౌందర్యమునకు హేతువు (హేతువు – కారణము) కాదని నిశ్చయించిరి రాజసూయ యఙ్ఞమును వీక్షించుటకై విచ్చేసిన వనితలు. మరి తార దేహ లావణ్యము ఇనుమడింపజేసిన మగధీరుడెవ్వడా అని అన్వేషించగా నిష్ణాతులైన వనితలు, అది సమ్మోహనాకారుడు మరియు నారీ జన భగ ఆర్ద్రకారుడు (భగ ఆర్ద్రకారుడు – పూకు తడిసేలా మొహీంజేయగలవాడు) ఐన చంద్రుడే కానోపును అని నిశ్చయించితిరి. ఐనను ఇటువంటి సుందరాంగుడు, సమ్మోహనాకారుడు, మరియు భగ ఆర్ద్రకారుడు సమీపమునుండి పెనిమిటి జఠరుడైనప్పుడు (జఠరుడు – పండు ముసలి వాడు) ఏ వనితైనను తన ఆర్ద్రించిన భగములో (తడిసిన పూకులో) ధృడమైన యువ మేఢ్రము స్థిరముగా దిగి వేగముగా చోదించి సుఖమునొసంగవలెనని కోరుకొనుట సహజము కావున దేవగురుపత్ని ఐన తార సైతము అవ్విధముగానే కోరుకొని ఉండునన్న నిగమనమునకు (నిగమనము – నిర్ణయము) చేరెను అచటి నిష్ణాతులైన నారీ జనం ఊహలు.

బృహస్పతికి జఠర రూపమెటుల ప్రాప్తించెనో ఎవరికీ అంతుపట్టని దేవరహస్యము వలె గోచరించెను. ఈ విషయమై విచ్చేసినవారెల్లరు ఆశ్చర్యచకితులై కారణములేమై ఉండునా అని కర్ణచురచురములాడుచుండిరి (చెవులు కోరుకొనుచు రహస్యములు మాట్లాడుకొనుట). దేవతలకే అవిదితమైన (అవిదితము – తెలియనిది) దేవరహస్యము కలదని దేవలోకమునకు విచ్చేసినవారికి మిక్కిలి ఆశ్చర్యము కలిగి దేవతలందరు అపహాస్యం పాలవ్వక మునుపే దేవఋషి దేవతల మర్యాదని నిలబెట్టవలెనని నిశ్చయించుకుని వాయుదేవుని ప్రక్కన చేరి అతడితో ” ఓయి సర్వవ్యాపి ఐన వాయుదేవా నీనుండి దాగు విషయము కానీ రహస్యము కానీ కలదే. దేవగురువు యొక్క ఆకస్మిక జఠర రూపమునకు కారణమేమి?” అని వ్యంగముగా ప్రశ్నించెను. అంతట వాయుదేవుడు దేవఋషికి ప్రణామమొనర్చి అబోధ ముఖుడై (అబోధ ముఖం – బిక్క మొహం) “ఓ సర్వాంతరాయామి, ఆ దేవరహస్యము మరియు అది నేనెరుగనన్న విషయము సైతము దేవఋషులైన మీరు ఎరుగుదురు అని నా ప్రగాఢ విశ్వాసము, ఈ అర్భకుడిపై దయతో ఆ రహస్యము ఎఱింగింపుడు.” అని సవినయముగా వేడుకొనెను. ఇంతటి దేవరహస్యము వాయుదేవుడు కాక ఇంకెవరైనను ప్రవచనించినచో ( ప్రవచనించుట – రహస్యము బట్టబయలు చేయుట) మరి ఆ సమయమునకు వాయుదేవుడు అచట అనుపస్థితుడై (అనుపస్థితుడగుట – అక్కడ లేకపోవుట) ఎచటనుండెను? ఏ రాచకార్యము ఒరగబెట్టుచుండెను? అని పలు సందేహములు కలుగును జనసామాన్యులకు. అంతట నారదుడు ఈ దేవగురువు యొక్క దేవరహస్యము రూపుదిద్దుకొను సమయమున వాయుదేవుడు మరొక ప్రదేశములో పరాంగనల (ఇతరుల పెళ్ళములు) భగములలో తన నిగిడిన మేఢ్రముతో సలుపుచున్న శృంగార కలాపములు ప్రవచించగల ప్రమాదము కలదు. యథా రాజా తథా ప్రజా అన్న నానుడి సత్యము చేయుచు యథా ఇంద్రదేవుడు తథా వాయుదేవుడు. పరాంగనల (ఇతరుల పెళ్ళములు) భగములను తన మేఢ్రముతో పావనము చేయుటలో సర్వవ్యాపి ఐన పవనుడు నిష్ణాతుడు. దేవతలందరి పరాంగన భగ పావక వృత్తాంతములెల్లయు దేవఋషి ఐన నారదునికి విదితమే కావున దేవఋషిని గౌరవించి మరియు ప్రార్థించి తమ తమ రహస్యములు గుట్టుగా ఉంచుకొనెదరు ఇంద్రాది దేవతలు. బృహస్పతి మాత్రము తాను దేవగురువునను అహంకారముతో దేవఋషిని తగురీతిలో సత్కరించకుండును. అసలు బృహస్పతిని దేవగురువుగా మహాదేవుడు నియమించుట నచ్చని దేవఋషి నారదునికి అతడి రహస్యమును ప్రవచనించుటకు అన్వేషించు అవకాశము ఇప్పటికి లభించెను. ఇక జాప్యమొనర్చకుండెను నారదుడు.

“ఓ పవన దేవా చింతవలదు, నీ రహస్యములు ప్రవచించెనులే. దేవగురువు యొక్క జఠరావస్థకి కారణము ఒక పిండ శాపము.” అని నారదుడు చిరుమందహాసముతో పలుకగా వాయుదేవుని కథఙ్ఞథికతము (కథఙ్ఞథికతము – కుతుహులం) హెచ్చెను.

“ఓ మహానుభావా ఎవరా పిండము ఏమా శాపము? ఈ నా మందబుద్ధికి అవగతమగు (అర్థమగు) విధముగా సంపూర్ణ వృత్తాంతములెల్లయు వివరింపుము” అని సాష్టాంగ ప్రణామమొనర్చి అభ్యర్థించెను వాయుదేవుడు దేవఋషిని.

అంతట ప్రసన్నుడైన నారదుడు చిరుమందహాసముతో “లోక కల్యాణ యఙ్ఞము జరుగుచున్న సమయమున ఉతథ్యుని ఆశ్రమమున ఏకాంతమున బృహస్పతి మేఢ్రము అతడి భ్రాతృజాయా (వదిన) ఐన మమత ఆర్ద్ర (తడి) భగములో దిగి ఆమెని సుఖపెట్టుచుండగా బృహస్పతి తన సుఖము కొరకై మరింత న్యూనతరముగా (న్యూనతారముగా – లోతుగా) తన మేఢ్రమును ఆమె భగములోనికి జొనపగా, అది ఆమె గర్భములో ప్రవేశించి అందున్న అతడి అగ్రజుని కుమారుని స్కూనోతించెను (స్కూనొతించుట – పొడుచుట).  ఆ ఉదాత్తమైన పిండము తన తల్లి మరియు పినతండ్రి యొక్క  సుఖము కొరకై ఆ లింగపోటులను ఎంతగానో సహించెను. కామభావోద్వేగములో తన భ్రాతృజాయా తన అగ్రజుని పుత్రుడితో గర్భవతి అన్న విషయం మరిచి బృహస్పతి ఆమె గర్భములో వీర్యముని స్ఖలించగా అది అచటనున్న పిండము నేత్రములలో పడి పిండము యొక్క అంధత్వమునకు కారణమయ్యెను. పిండము ఇక సహనము కోల్పోయి తన పినతండ్రికి శాశ్వతముగా మేఢ్రము నిగడని జఠరము కలుగవలెనని శపించెను” అని ప్రవచించెను.

అంతట వాయుదేవుడు దేవరహస్యము విదితమైన అమితానందముతో నారదుని తొలుత శ్లాఘించి అటుపిమ్మట “ఓ ఋషోత్తమా, నా మందముద్దికి అవగతమవని విషయమొకటి ఒక చిన్న సందేహము కలిగించుచున్నది. జన్మించని పిండమునకు దేవగురువునే శపించగల పుణ్యము మరియు తపోశక్తి ఎటుల సంక్రమించెను?” అని సవినయముగా ప్రశ్నించెను.

అంతట కలహభోజనుడైన నారదుడు దుర్లలిత మందహాసముతో (దుర్లలిత మందహాసము – తుంటరి నవ్వు) “ఓ పవనదేవా, ఆ పిండము సామాన్యము కాదు ఆ బాలుడు మహాఋషి ఉతథ్యుని సద్గుణములు పొందిన అతడి తొలి సంతానము అంతియే కాక నిరంతరము ఓంకార జపముతో తపించుచున్న పిండమది మరియు తన తల్లి సుఖముకొరకై తన పినతండ్రి మేఢ్రము యొక్క స్కునొతినములని (పోట్లని) అనేకపర్యాయములు సహించినందున ఆ పిండమునకు అంతటి శక్తి సమకూరెను” అని పలికి అచ్చటనుండి నారాయణ మంత్రము జపించుచు అంతర్ధానమయ్యెను (మాయమయ్యెను).

సర్వలోక సంచారి ఐన దేవఋషి నారదునికి కలహభోజనుడను (అప) కీర్తి కలుగుటకు ఒక ముఖ్య కారణము వారిని ఒక ప్రశ్న పృచ్చించినచొ (అడిగినచొ) మరిన్ని ప్రశ్నలు ఉత్పన్నమగు విధముగా సమాధానమిచ్చి అంతర్ధానమగుటయే. పవనుడు వెలిబుచ్చిన ఒక ప్రశ్నకి దేవఋషి ఇచ్చిన సమాధానములో పేర్కొన్న విధముగా ఉతథ్యుని తొలి సంతానము ఈ పిండమైనచో మరి మమత గర్భమునుండి ఉద్భవించిన కచుడు మరియు భరద్వాజుడు ఆమె పెనిమిటి ఐన ఉతథ్యుని వీర్యము వలన రూపుదిద్దుకోలేదా? ఆ ఇరువురి జన్మకు కారణము వరసకు వారికి పినతండ్రి ఐన బృహస్పతి వీర్యమా? ఈ విషయము ఉతథ్యునికి అవగతమేనా (తెలుసా)? ఇవ్విధముగా అనేక ప్రశ్నలు జన్మించెను పవనుడి మదిలో.

పవనుడి మదిలో ఏ విషయము ఆనతి కాలము దాగలేదు, కావున అది తృటిలో బృహస్పతి ఆశ్రమమునందు చంద్రుని రాజసూయ యఙ్ఞమును వీక్షించుచున్న వారందరి మదిలోకి ప్రవేశించెను కర్ణచురచురముల (కర్ణచురచురము- చెవులు కొరుక్కొనుచు  గుసగుసలాడుకొనుట) మార్గమున.

అకస్మాత్తు విస్ఫోటనముల వలే వికటాట్టహాసములు, ఋత్విక్కుల వేద ఘోషని మించి బృహస్పతి ఆశ్రమమున మారుమ్రోగెను. బృహస్పతికి ఒక సంశయము (సంశయము – అనుమానము) కలిగెను, దేవఋషి కారణముగా అతడి శాపవృత్తాంతమెల్లయు విచ్చేసినవారికి విదిమైపోయెనేమో అని.  బృహస్పతి దేవగురువైనప్పటి నుండి దేవఋషి ఐన తన పట్ల దేవగణము యొక్క గౌరవ ఆదరములు కుచించుకొనిపోయెనని (తగ్గిపోయెనని) నారదుడి ప్రగాఢ విశ్వాసము అందులకు దేవగురువు పట్ల ఈర్ష్యతో కూడిన ఒక విధమైన వైరము అతడి మదిలో నిక్షిప్తమయ్యెనని బృహస్పతి విశ్వాసము.

ఏది ఏమైనను బృహస్పతి ఏ పరిణామము గూర్చి భీతిల్లి (భీతిల్లి – భయపడి) అరణ్యములో దాగెనో అదే సంభవించెను. “హతవిధి, ఈ చంద్రుని మధుర పలుకలకి కరిగి భీతి (భీతి – భయము) మరచి ఈ యఙ్ఞము సుసంపన్నము గావించుటకు ఏతెంచి ఘోర తప్పిదము ఒనర్చితిని కదా. సమస్త లోకముల ప్రముఖుల సమక్షమున నా ఆశ్రమమునందే అపహాస్య పాలైతినే” అని మిక్కిలి విచారించి ఇక ఆ ప్రదేశము తనకు ఉచితము కాదని ఎంచి దిగ్గున ఉత్తిష్టుడై (దిగ్గున ఉత్తిష్టుడై – ఒక్క ఉదుటున లేచి) దీర్ఘ సోపానములతో (దీర్ఘ సోపానములు – పెద్ద పెద్ద అడుగులు) అరణ్యముకు ఏతెంచెను.

భోజనము, యఙ్ఞము మరియు మైథునము (మైథునము – దెంగుడు) ఈ మూడు సలుపునపుడు (చేస్తున్నప్పుడు) మధ్యలో విరమించి నిష్క్రమించుట మహా పాపమని బోధించిన దేవగురువే ఆ నియమములను ఉల్లంఘించుట ఉపస్థితులందరికి (ఉపస్థితులు యఙ్ఞమునకు వచ్చి అక్కడున్న వారు) తొలుత ఆశ్చర్యమును అటు పిమ్మట హాస్యమును కలిగించెను.

అభీరుని (అభీరుడు – పిరికి పంది) వలే యఙ్ఞకర్త యొక్క గురువు మరియు ముఖ్య ఋత్విక్కు ఐన బృహస్పతి నిష్క్రమణతో చంద్రుని రాజసూయ యఙ్ఞము ఇక అసంపూర్ణముగా ముగిసినట్టే అని భావించి ఆహ్వానితులందరూ భావించి ఇక తమ తమ నిజగృహములకు (నిజగృహములు -సొంతిళ్ళు) చేరుటకు సమాగ్గత్తమవ్వాలా అని క్రముగా ఒక్కరొక్కరే ఉత్తిష్టులగుటారంభించిరి (ఉత్తిష్టులగుటారంభించిరి -లేవడం మొదలెట్టారు). ఆహ్వాన్నితులలోని నారీ జనం మిక్కిలి భగ్నమనస్కులైరి (భగ్నమనస్కులగుట – నిరుత్సాహ మరియు నిరాశ పడుట). హతవిధీ నారీజన సమ్మోహనుడైన శశాంకుడిని తనివితీరా వీక్షించి తనువెల్ల స్పృశించుకుని స్వయంతృప్తి పొందుదామన్న సకల లోక నారీ జనుల చిరు ఆశ ఈ మారు కూడా అడియాశేనా అని భగధారులంతా (భగధారులు – పూకు కలవారు, వనితలు) చింతించుచుండిరి.

“వీక్షించిన విడ్డూరము చాలు  ఇక ఉత్తిష్టులై తిరోగమనమునకు (తిరోగమనమునకు –
తిరుగు ప్రయాణమునకు) సిద్ధం కావలెను” అని వారితో విచ్చేసిన లింగధారులు (లింగధారులు – మొడ్డ కలవారు, పురుషులు) అప్పటికే ఉత్తిష్టులైన హూంకరించుచుండిరి (హూంకరించుట – గట్టిగా కేకలేయుట). ఇక తప్పదనుకుని నారీ జనం తాము ధరించిన వస్త్రములను సరి చేసుకుని చీరలని బిగించుకుని ఉత్తిష్టులవబోతున్న సమయమున వేద మంత్రోచ్చారణ పునఃప్రారంభమయ్యెను.

మిక్కిలి ఆశ్చర్యచకితులైన ఆహ్వానితులు బృహస్పతి మనసు మార్చుకుని ప్రత్యాగచ్ఛితుడయ్యెనా (ప్రత్యాగచ్ఛితుడగుట – తిరిగి వచ్చుట) అని హోమగుండము వైపు వీక్షించగా సర్వాంగ సుందరి ఐన తార మాత్రమే అచంచలముగా తన స్థానముగా ఆసీనురాలై వేదమంత్రోచ్ఛరణ గావించుచు ఋత్విక్కులని ఆదేశించుచు  దర్శనమిచ్చెను.

ఆహా ఏమి భాగ్యము, రాజసూయ యఙ్ఞము పునఃప్రారంభమయ్యెను అటులనే చంద్రుడిని వీక్షించుచు స్వయమింద్రియమోచన (స్వయమింద్రియమోచన – వేళ్ళతో కెలుక్కుంటూ, చేతులతో పిసుక్కుంటూ, దెంగులాట అవుతున్నట్టు ఊహిస్తూ స్వయంతృప్తి పొందడం) పొందవచ్చని పునఃఅసీనులైరి (పునఃఅసీనులగుట – లేవబోతు మరలా కూర్చొనుట) ఆహ్వానితులలో భగధారులెల్లరు (ఆడవారందరు). ఐతే ఈ హఠాత్పరిణామము పురుషులకి మిక్కిలి ఆధర్షముగా (ఆధర్షము- అవమానకరము) తోచెను.

లింగచూషణ (లింగచూషణ – మొడ్డ చీకుట), భగభూషణ (భగభూషణ పూకుని నిగిడిన మొడ్డకి ఆభరణము వలే తొడుగుట, పూకులో మొడ్డ దింపుకొని బిగుతుగా దానిని పూకు కండరాలతో పట్టుకుని పిసుకుట), గర్భధారణ (పూకులో మొడ్డ కార్చిన వీర్యముని పుణ్య తీర్థములా అందువలన కలిగిన గర్భముని మహాప్రసాదముగా భావించుచు) పాకపోషణ (రుచికరమైన బలవర్ధకమైన వంటలు వండి వడ్డించుట) గృహనిర్వాహణ (ఇల్లు వాకిలి చక్కగా నిర్వహించుట) ఒనర్చుచు దాసివలె ఉండవలసిన ఒక వనిత, వేదమంత్రోచ్ఛరణ గావించుటయే కాక రాజసూయము వంటి మహా యఙ్ఞముని నిర్వహించుట ఒక ఎత్తైతే తమతో వచ్చి చెప్పినట్టు వినే తమ కళత్రములు మరియు ఇతర నారీజనం తమ వాక్కునే ధిక్కరించుచు ఆసీనులగుట మరొక విధముగా వారి పురుషాహంకారమును అపహాస్యమాడుచున్నట్టు (అపహాస్యమాడుచున్నట్టు – వెక్కిరించుచున్నట్టు) తోచెను. ఈ అవమానము సహింపలేక చంద్రుని రాజసూయ యఙ్ఞమును రసాభస గావించి నిలుపుటకు హోమగుండము వైపుకు దూసుకుని వెళ్ళారు. అంతలో శివగణములు ప్రత్యక్షమై వారిని నిలువరించిరి (నిలువరించిరి – బలవంతముగా ఆపారు).

“వేద  జ్ఞానము లేని  పిశాచగణము తో వాదించి ప్రయోజనము సూన్యం,  ఆశ్రమము  వెలుపల ఉన్న భూతనాథుడినే ప్రశ్నిద్దాము.  పిండశాపము పొందిన వాడొక గురువు, శిశ్న సుశ్రూషకి (మొడ్డని చీకి దెంగి సేవించి సుఖపెట్టడానికి) తప్ప అర్హత లేని దానిచేత చేత యజ్ఞము చేయించుకుంటున్న వీడొక శిష్యుడా?” అని హేళనగా పరిహసిస్తూ దాదాపు అక్కడున్న పురుషులందరూ నిష్క్రమించిరి. ఐతే ఒక స్త్రీమూర్తి తనంతట తానుగా రాజసూయ యజ్ఞము నిర్వహించుట అదే ప్రప్రథమము (మొట్టమొదటిసారి) అగుటచే అచటనున్న  వనితలెల్లరు మిక్కిలి ఆనందించి పురుషహంకారులకి నిరసనగా దేవగురుపత్ని ఐన తారని కరతాళధ్వనులతో (చప్పట్లతో)అభినందించుచు యజ్ఞప్రాంగణమునందు సుఖాసీనులైరి. నారీజనము యొక్క హర్షమునకు ఇంకొక కారణము కూడా కలదు.

సర్వలోకములకెల్ల అతి మనోహరమైన రూపముకి తోడుగా రాజసూయ యజ్ఞము ఒనర్చుచుండగా అతని దివ్య తేజస్సు అనుక్షణము మరింతగా హెచ్చుట,  అంతకు మించి అతను పురుషాహంకారి కాక ఒక వనితచే రాజసూయ యజ్ఞము అభిచష్టించుకొనుట  (నిర్వహింపజేయించుకొనుట, చేయించుకొనుట) దాని ఫలితముగా అతని మీద మక్కువ మరింత హెచ్చినది అక్కడున్న నారీమణులందరికి.  ఆ దివ్య మనోహర రూపం ఎంతసేపు వీక్షించిననూ వారందరికి తనివి తీరట్లేదు, అటులనే వారి జఘనముల (తొడల) మధ్యలో హస్త అంగుళములు (వేళ్ళు) జొనిపి ఎంతగా మర్దించినను (రుద్దినా) నారీజనమునకు కామ కణ్డుయనము (కణ్డుయనము -దురద) హెచ్చుతన్నదే తప్ప తరుగుటలేదు.

బృహస్పతి కళత్రమైన తార వేద మంత్రోచ్ఛరణ గావించుటయే కాక రాజసూయము వంటి మహాయజ్ఞమును జరిపించుట అనార్యమని మహాదేవుడితో విప్రలపతించుటకై (విప్రలపతించుట  – చాడీ చెప్పుట, ఫిర్యాదు చేయుట) బృహస్పతి ఆశ్రమము వెలుపలికి ఏతెంచిన పురుషాహంకారులు హతాశయులయ్యిరి. మహాదేవుడు తన త్రిశూలముతో బృహస్పతి ఆశ్రమమును పరిక్షయతించుచు (పరిక్షయతించు – చుట్టూ ఒక వృత్తము వలె) రేఖను గీసి తన ప్రమథగణమును కావలి పెట్టి కైలాశమునకేగెనని అవగతమయ్యెను పురుషాహంకారులకి. పోనీ శ్రీ మహా విష్ణువుతో మొరపెట్టుకుందామంటే ఆ మాయావి కానరాలేదు ఆశ్రమమున పైగా తమని బంధించిన ప్రమథగణము మహాదేవుని ఆఙ్ఞ తప్ప వేరొకరి మొర ఆలకించరు కావున ఇక కైలాశమేగి మహాదేవునితో అచట జరుగుచున్న అపచారము నివారించమని, లేనిచో తన గణములని బృహస్పతి ఆశ్రమమునుండి తొలగించినచో ఆ కార్యమేదో తామే నెరవేర్చెదమని ఒజస్వితముగా (ఒజస్వితము – గట్టిగా/ నొక్కి వక్కాణించి) నివేదించవలెనని పురుషాహంకారులందరూ నిశ్చయించిరి.

పురుషాహంకారులు కైలాశమేగగా వారి హాహాకారముల వలన అప్పటివరకు కలుగుచున్న అవరోధము తొలగి చంద్రుడు తలపెట్టిన రాజసూయ యజ్ఞము ఎట్టకేలకు సుసంపన్నమయ్యెను. చంద్రుడు ఉత్తిష్టుడై (లేచి నిలబడి) యఙ్ఞ గుండము నుండి ఉద్భవించి తనపై ప్రసరితమగుచున్న దివ్య శక్తులతో అభ్యంగస్నానము గావించి అనంతకోటి సూర్యుల తేజముతో మెరయుచు తొలుత తన గురుపత్ని ఐన పాదపద్మములకు సాష్టాంగ నమస్కారము ఒనర్చెను.

అసలే అతిలోక సుందరుడు అటుపై ఒక సప్తాహము కాలము కామసుఖానుభూతిలో అనంతకోటి పర్యాయములు భావప్రాప్తి కలిగించిన మేఢ్రధారి (మొడ్డ కలవాడు), పైగా ఇప్పుడు సర్వశక్తి సుసంపన్నుడైన తన ప్రియ శిష్యుడు తన పాదములకు సాష్టాంగ ప్రణామము ఒనర్చుచుంటే, అతడిని గాఢాలింగనము గావించి తన సర్వాంగములు అతడి సుందర మరియు బలిష్ఠమైన అంగములపై అదిమి అతడి పురుషాంగమును చుంబించి, చూషించి తన ఆర్ద్రభగము (తడిసిన పూకు) లో జొనిపి సుఖించవలెనన్న బలమైన తన కోరికను అతి కష్టముతో అణచుకొనుచు, దక్షిణ హస్తము అతడి శిరస్సుపై నిలిపి ఆశీర్వదిస్తూ “ఓ చంద్రా నీ విద్యాభ్యాసము ఈ నాటితో సంపన్నమయ్యెను, నీవు మీ సోదరి మరియు జామాత ఆశీర్వాదము పొందుము నా ప్రియ శిష్యా” అని పలికెను.

అంతట చంద్రుడు అచటనె ఉపస్థితులై ఉన్న శ్రీమహా విష్ణువు శ్రీ మహాలక్ష్మి పాదములకి సాష్టాంగ నమస్కారము ఒనర్చెను. అందుకు సంతసిల్లిన విష్ణువు ” ఓయీ నా ప్రియ శ్యాల (శ్యాల – బావమరిది, పెళ్ళాం తమ్ముడు) నీ విద్యాభ్యాసము, సప్తవిందశ (ఇరవై ఏడు) కన్యలతో వివాహము మరియు రాజసూయ యఙ్ఞము సుసంపన్నమైనవి కావున నీవు రాజ్యపాలన నిర్వహించుటకు యోగ్యుడవు. ఇక నుండి నీవు నా పుత్రుడైన బ్రహ్మ కల్పించిన నవలోకము నందు సుఖముగా జీవించుచు, చంద్రలోకముగా ప్రసిద్ధి గాంచు ఆ లోకమును పరిపాలించుచు, క్షీరమునకు, శ్వేత కలువలకు, గో-బ్రాహ్మణులకు, సుఖమునకు, మనస్సునకు, … (మొదలైన అనేకమైన వాటికి) అధిపతిగా ఉండుచు సుపరిపాలన గావింపుము.” అని చంద్రుడికి ఒక కొత్త లోకం మరియు అనేక ఆధిపత్యములొసంగి అచట నుండి నిష్క్రమించెను.

శ్రీహరి చంద్రుడిని ఆశీర్వదించి నిష్క్రమించిన పిదప, యఙ్ఞము సుసంపన్నమయ్యెనని భావించిన ఋత్విక్కులు సైతము బృహస్పతి ఆశ్రమము నుండి నిష్క్రమించెను. ఋత్విక్కులందరు పురుషాహంకారులే కానీ ఆరంభించిన యఙ్ఞము అర్థాంతరముగా విడిచి వెళ్ళరాదన్న నియమమునకు కట్టుబడి మనస్కరించకపోయినను యఙ్ఞము సుసంపన్నమయ్యేవరకు ఉత్తిష్టులవలేదు. అందులకు మరొక కారణము కలదు. యఙ్ఞ కర్త ఐన చంద్రుడి ఆవుత్త (బావగారు) మరియు సురపక్షపాతి ఐన శ్రీ మహా విష్ణువు అచట ఉండగా ఉత్తిష్టులై నిష్క్రమించగల ధీరత (ధీరత – ధైర్యము) ఋత్విక్కులకెవ్వరికి లేదు. అందులకే శ్రీహరి నిష్క్రమించిన తత్ర క్షణము వారెల్లరూ నిష్క్రమించెను.

బృహస్పతి ఆశ్రమములో చంద్రుడు తప్ప వేరొక లింగధారి (మొడ్డ కలవాడు, పురుషుడు) కానరాలేదు. అచటనున్న అశేష నారీజనమునకు ధైర్యము హెచ్చి వలువలు (బట్టలు, వస్త్రములు ) విడిచి చంద్రుడిని ఊహించుకొనుచు బాహాటముగా స్వకుచ మరియు భగ మర్దనమునకు ఉపక్రమించితిరి. వారాపని చంద్రుడిని చూసినప్పటి  నుండి ప్రారంభించితిరి ఐతే చెంతన వారితో విచ్చేసిన పురుషులు ఉన్నంతవరకు మనసులో చంద్రుడితో శృంగారం ఊహించుకుని మురిసిపోయిరి. పురుషాహంకారముతో పురుషులందరు నిష్క్రమించిన పిమ్మట పమిటలు తీసేసి, కట్టుకున్న చీరల కుచ్చిళ్ళు వదలు చేసి స్వకుచ మరియు భగ మర్దనం ఆరంభించిరి. విష్ణువు మరియు ఋత్విక్కులు నిష్క్రమించిన పిదప భగధారులు (పూకు కలవారు, వనితలు) వలువలన్నియు విడిచి బాహాటముగా హస్తప్రయోగముతో స్వయంతృప్తి కొరకు విఫల యత్నము గావించుచుండెను.

సర్వాంగ సుందరుడైన చంద్రుడిని చూచుచూ స్వయంతృప్తి పొందుటకు ప్రయత్నించుచున్న వనిత

బృహస్పతి ఆశ్రమములో జరుగుచున్న రాజసూయ యఙ్ఞము గూర్చి అసురులకి అవగతమయ్యెను. వారిని మినహా సకలలోకముల ప్రముఖులకి ఆహ్వానములు అందినవని తెలుసుకొన్న అసురవీరులు మిక్కిలి ఆగ్రహోదగ్రులైరి. సంయమనము పాటించి తగిన సమయము కొరకు వేచి ఉండుట మేలని కులగురువైన శుక్రాచార్యుడు హితవుని సైతము లెక్కచేయక బృహస్పతి ఆశ్రమముపైకి దండెత్తి వచ్చారు. ఐతే ఆశ్రమము వెలుపల మాహాదేవుడు రక్షకుడిగా దర్శనమిచ్చేసరికి భీతిల్లి (భీతిల్లి – భయపడి) ఆశ్రమమునకు దూరముగా నిలిచిరి. కొద్దికాలము నిరీక్షించిన పిదప శివుడు అచటనుండి నిష్క్రమించుట గమనించిన అసురవీరులు బృహస్పతి ఆశ్రమమును పరిశేతెంచెను (పరిశేతెంచుట – చుట్టుముట్టుట).

ఆశ్రమము లోపల అసురాంతకుడైన శ్రీహరి దర్శనమిచ్చుటతో అసురవీరులు బృహస్పతి ఆశ్రమము లోనికి ప్రవేశించు సాహసము చేయజాలకుండెను. ఆనతి కాలము పిదప క్షీరసాగర మథనానంతరము అమృత వితరణ విషయములో అసురులకి జరిగిన అన్యాయము గూర్చిన బాధ మరియు దానికి కారణమైన శ్రీ మహా విష్ణువు పై ప్రతీకార భావన అసురుల మదిలో దృఢముగా నిక్షిప్తమై ఉన్ననూ, ఎదిరించి పోరాడే తెగువ లేక తగిన అవకాశము కొరకు నిరీక్షించుచుండిరి. శ్రీ మహా విష్ణువు నిష్క్రమించిన పిదప బృహస్పతి ఆశ్రమమును పరిశేతించిన అసురుల హస్తములలో అస్త్రముల స్థానే నిగిడిన మేఢ్రములు వచ్చెను. ప్రతీకార భావన స్థానే కామోద్రేకము వారి మనస్సులను ఆవహించెను. అందులకు కారణము ఆశ్రమము నిండా సకల లోకముల నారీజనము వివస్త్రలై  కామోద్రేకులై దర్శనమిచ్చుటయే. నిగిడిన తమ మేఢ్రములు ఆశ్రమమునందున్న ఆర్ద్ర భగములలో జొనిపి సుఖపడవలెనని ఆశ్రమము లోనికి జొరబడవలెనని ప్రయత్నించిన కొందరు మహాదేవుడు తన త్రిశూలముతో గీసిన వృత్తాకార రేఖ (వృత్తాకార రేఖ – గుండ్రముగా  గీత) దాటబోగా అదృశ్య పాదప్రహారము (అదృశ్య పాదప్రహారము – కనిపించని కాలితో తన్ను) ఐనవారి వలే ఒక్క ఉదుటున యోజనము దూరము ఎగిరి పడెను.

శశాంక విజయము – పురాణ వివాహేతర శృంగారం-09

పరి పరి విధములు యోచించిన తార, ‘ఏది ఏమైనను  ఒక పర్యాయము ప్రయత్నించవలె ‘ అని కృతనిశ్చయముతో తన ప్రియ శిష్యుని శిశ్నముని చుంబించెను. అంతట క్రమముగా ఉత్తేజభరితమైన చంద్రుని మృదువైన మల్లెమొగ్గవంటి శిశ్నము ధృడమైన మూలకము (మూలకము = ముల్లంగి) వలె ఎదుగుట ఆరంభించెను. శిష్యుడి (శిశ్నము) యొక్క వృద్ధి కారణముగా గురుపత్ని ఐన తార ఉత్సాహమునకు అవధులు లేకపోయెను. ఎదుగుచున్న తన ప్రియ శిష్యుని మేఢ్రమును తన జిహ్వ తో స్పృశించెను బ్రహస్పతి అర్థాంగి ఐన తార,  అతడి మేఢ్రము ముందు భాగమునున్న చర్మమును మెల్లిగా వెనకకు జరిపి. ఎఱ్ఱని ఫలము వలె ఉన్న తన శిష్యుని మేఢ్రము పై కొద్దిగా చెమ్మ మిగిల్చి తొలగెను ఆ చర్మము. ఆ చెమ్మ అతి మధురముగా రచించెను చంద్రుని గురుపత్ని యొక్క జిహ్వకి. ఇక ఉపేక్షించక అతి రుచికరమైన ఎర్రటి ఫలము వంటి తన శిష్యుని మేఢ్రమునంతయు తన నోటియందు నింపుకొని తన జిహ్వతో దాని రుచి ఆస్వాదించుటారంభించెను బృహస్పతి కళత్రమైన తార.

మృతసంజీవని మంత్రముతో దానవ గురువైన శుక్రాచార్యుడు ఇవ్వధముగా అసురులకు ప్రాణము పోయునేమో అనుకొనుచు తన శిష్యుడి మేఢ్రమును తనివితీరా ఆస్వాదించుటారంభించెను దేవగురుపత్ని ఐన తార. దృఢముగా వేడిగా రసమయముగా అనిపించెను చంద్రుడి మేఢ్రము తారకి. మత్స్యావతారమున చంద్రుని బావగారైన శ్రీ మహా విష్ణువు వలె ఇప్పుడు చంద్రుని మేఢ్రము సైతము క్రమేపి పెరిగిపోతుండటముతో కొద్దిగా భయమేసినది చంద్రుని గురుపత్నికి.  ‘ఇది నా నోటియందే ఇమడలేనంతగా ఎదిగినచో మరి ఇక ఇది నా భగమునందు ఎటుల ప్రవేశించగలదు  ‘ అని పరి పరి విధముల వ్యాకులత చెందెను తార.
mypornwap-com_3ab2d281-b541-45b6-b7c5-f92e8bc1bf49తన శిష్యుడి మేఢ్రము ఇంతగా ఎదుగుతుందనుకోలేదు తార

తార అంతలో ధైర్యం సమకూర్చుకుని, ‘ఇటువంటిది లభించక పరితపించే మగువలు ఎందరో కలరు. స్వల్ప కాలము పిదప నేను సైతము ఆ కోవలోనే ఉంటిని కదా . నా హస్తముకి, నోటికి అందినది భగమునకు అందజాలదా ఏమి ‘ అనుకొనుచు తన హస్తములో ఇమిడి ఉన్న తన ప్రియ శిష్యుని  మేఢ్రముని చుంబించి తన మనస్సుని సమాధాన పరుచుకుని తనలోని భయము పారద్రోలెను తార.

తన ప్రియ శిష్యుడి కటిని తన సున్నితమైన పొడవాటి కొనదేలిన నున్నటి పాదములతో బంధించి అతని కంఠము చుట్టూ తన వామ హస్తముని బిగించి, దక్షిణ హస్తముతో అతని మందమైన ధృడమైన పొడవైన మేఢ్రమును తన భగము యొక్క ద్వారము వద్ద నిలిపి మెల్లిగా మరియు అతి లాఘవముగా తన కటిని క్రిందికి దింపుచు ఆ బలిష్టమైన మేఢ్రముని తన భగములోనికి ప్రవేశింపజేయుటకు ఎన్నో పర్యాయములు విఫలయత్నములు గావించెను దివ్యలోకసుందరి ఐన తార. గురుపత్ని ఆదేశములకొకరు వేచి ఉండి, ఆ సర్వాంగ సుందరి ఒనర్చుచున్న ప్రయాస గమనించిన చంద్రుడు తన గురుపత్నితో సవినయముగా ” ఏమాయెను, నా యొక్క దండము మీ జఘనముల మధ్యనున్న రంధ్రము కన్నా పెద్దదిగా తోచుచున్నది మరి ఆ రంధ్రములోనికి ఈ దండమును ప్రవేశింపజేయుటకు వ్యర్థముగా ఏల ప్రయత్నించెదరు ఓ గురుపత్ని? ” అని అమాయకముగా ప్రశ్నించెను.

చంద్రుడి అమాయకతకు తారకి చిరుమందహాసము అటుపిమ్మట జాలి కలిగెను. భగమునందు మేఢ్రము ప్రవేశించి మర్శన గావించినపుడు (మర్శన గావించుట – రుద్దుట/రుబ్బుట) కలుగు అమోఘమైన సుఖం యొక్క రుచి తన అమాయకపు శిష్యునికి ఎవ్విధముగా వివరించవలెనా అని మథనపడెను తార. “ నీ మేఢ్రముని నేను నా నోటియందు ప్రవేశింపజేసి, నా అధరములతో బంధించి, నా జిహ్వ తో మర్శన గావించుచున్నప్పుడు నీకు సుఖానుభూతి కలిగినదా?” అని ప్రశ్నించెను తార తన శిశ్యుడిని. “ఆహా అమితమైన సుఖము కలిగినది ఓ పరమ పావని” అని సవినయముగా సమాధానమిచ్చెను చంద్రుడు.

ఆ సుఖమునకు అనంతకోటి రెట్లు అధికమైన సుఖము మన ఇరువుదరికీ కలుగును శిష్యా,  నీ మేఢ్రము నా భగమునందు ప్రవేశించినచో” అని విశదీకరించి చంద్రుడికి బోధపరిచెను అతని గురుపత్ని.

అటులైనచో నేను నా మేఢ్రము యొక్క పరిమాణము తక్షణమే తగ్గించెద” అని మెల్లిగా తన మేఢ్రముని తన గురుపత్ని భగమునందు ప్రవేశింపజేయుటకు అనువైన పరిమాణమునకు తగ్గించుచు తన గురు పత్నితో “ఓ పరమ పూజనీయ సాధ్వి, దీనిని శిశ్నము అనవలెనా లేక మేఢ్రము అని సంబోధించవలెనా?” అని ప్రశ్నించెను చంద్రుడు. తన శిష్యుని అమాయకత్వముకి చిరుమందహాసము నాట్యమాడెను తార అధరములపైన. “ నేను చుంబించని పూర్వము ఇది ఉన్న స్థితియందు దీనిని శిశ్నము అని సంబోధించెదరు నేను చుంబించిన పిదప ఇది నిగిడెను కదా అప్పుడు దీనిని మేఢ్రము అనవలెను.” అని తన ప్రియ శిష్యుని అమాయకత వలన కలిగిన ప్రశ్నని నివృత్తి గావించెను చంద్రుని కామశాస్త్ర గురువైన తార.
4be53090353588671305c1586807f42b.jpgగురు శిష్యుల సమిష్టి ప్రయత్నముతో మేఢ్రము భగములోకి ప్రవేశించెనుచంద్రుని మేఢ్రము మెల్లిగా కొద్దిగా క్షీణించెను. తన ప్రియ శిష్యుని అసామాన్య విద్య మరియు నిగ్రహం తారని అతిగా ముగ్ధురాలిని గావించెను. అతిలోక సౌందర్యవతి ఐన తన గురుపత్ని నిండైన, మెత్తని పృష్ఠముని పొదవి పట్టుకుని ఆమెను ఎత్తి మెల్లిగా మరియు లాఘవముగా చంద్రుడు తన కటిమీదకు దింపుచుండగా, ప్రియ శిష్యుని మేఢ్రముని తన దక్షిణ హస్తముతో పొదవి పట్టుకుని దానిని తన భగము యొక్క ద్వారము వద్ద ఉంచెను తార. తన వామ హస్తము యొక్క అంగుళములతో  తన భగముయొక్క ద్వారమున ఉన్న నిలువాటి, నునుపైన సుందర అధరములను ఎడము చేసి తన భగమునందు తన ప్రియ శిష్యుని మేఢ్రము యొక్క ప్రవేశమునకు మార్గమును సుగమము గావించెను తార. గురుపత్ని మరియు శిష్యుల సమ్మేళిత ప్రయత్నము సఫలమై చంద్రుని మేఢ్రము బ్రహస్పతి కళత్రమైన తార భగములోనికి మెల్లిగా ప్రవేశించెను.

అప్పటివరకు బ్రహస్పతి తప్ప వేరొక పురుషుడు ఎరుగని/ చేరని రహస్యము/గుప్త ప్రదేశమును అతడి ఏకసంతాగ్రాహి ఐన శిష్యుడు, కనుగొని చేరిపోయెను. చంద్రుని లలాటమున మాతృగమి యోగము లిఖించబడి ఉన్నదని గమనించనే లేదు బ్రహస్పతి అతడిని శిష్యునిగా స్వీకరించినపుడు.( మాతృగమి యోగము – తల్లి లేక తల్లితో సమానమైన స్త్రీ యొక్క భగములోకి ఈ యోగమున్న పురుషుని మేఢ్రము ప్రవేశించి అమితముగా సుఖించి ఆమెని అమోఘముగా సుఖపెట్టును. తండ్రి  భార్య (సవతి తల్లి), అన్న భార్య (వదిన), గురువు భార్య ( గురుపత్ని), రాజు భార్య (రాణి) వీరందరూ తల్లి తో సమానమైన వారు)
క్షీరసాగరము నుండి ఉద్భవించావానికి మాత లేనందున ఈ వివరము ఎవరు పట్టించుకొనలేదు. అంతియే కాదు చంద్రుడిని శిష్యునిగా చేర్చుకొను సమయమునకు తన భ్రాతృజ ఐన మమత సుఖాహ్వానముతో బ్రహస్పతియే స్వయముగా మాతృగమి యోగము అనుభవించుచుండెను కావున దాని ఫలితముగా చంద్రుని లలాట లిఖితము కానరాలేదు. అదియు కాక సురపక్షపాతి మరియు దేవలోక రక్షకుడైన శ్రీ మహా విష్ణువే ఇంద్రాది దేవగణములతో తన ఆశ్రమమునకు విచ్చేసి స్వయముగా చంద్రుని శిష్యునిగా స్వీకరించమని ఆజ్ఞాపించగా ఇక బ్రహస్పతికి నిరాకరించు అవకాశము కానీ ఉద్దేశము కాని ఆలోచన కానీ కలుగలేదు.

వివాహిత మరియు దేవగురుపత్ని ఐన తార భగములోనికి తొలి పర్యాయము పరపురుషుని మేఢ్రము ప్రవేశించెను. కొందరు ఋషిపత్నుల వలే మహాపతివ్రత కావలెనని తార ఎన్నడూ తలంచలేదు. అటులనే వర్ఛస్వి  మరియు శ్రీ మహా విష్ణువు కృపతో దేవగురువు స్థానము పొంది అమితమైన భాగ్యశాలిగా ప్రఖ్యాతి గాంచిన బ్రహస్పతిని పెనిమిటిగా పొందినపుడు తనని తాను అమోఘమైన భాగ్యశాలిగా భావించిన తార తన భగమునందు పరపురుషుని అందునా తన శిష్యుని మేఢ్రము ఇచ్ఛాపూర్వకముగా తానే ప్రవేశింపజేయునని స్వప్నమున సైతము ఊహించకుండెను.

క్షీరసాగరము నుండి చంద్రోద్భవము జరిగిన సమయమున అశేష నారీ జన సమూహము వలే చంద్రుని దివ్య స్వరూపము మరియు వర్ఛస్సుని ఇరు నేత్రములు సరిపోవు అన్న విధముగా వీక్షించిన తార సైతము ముగ్ధురాలయ్యెను. ఆ క్షణమున ఈ దివ్య యువకుని మేఢ్రము తన భగమునందు ప్రవేశించిన ఎడల ఎంత సుఖానుభూతి కలుగునో కదా అని ఒక ఘడియ కాలము ఊహించుచు తన అంగుళములతో తన గలమును మర్శించుచు (మర్శించుచు – రుద్దుచు) స్వయంతృప్తి పొందెను. కానీ ఆ దివ్య యువకుని శిశ్నముని తొలిపర్యాయము తానే నిగిడింపజెసి మనోహరమైన మేఢ్రముగా వృద్ధిపరిచెదనని మరియు ఆ మేఢ్రము ప్రవేశించు తొలి భగము తనదే అవునని దేవలోక గురుపత్ని ఐన తార ఎన్నడూ ఊహించలేకపోయెను. ఈ మహదావకాశము లభించునంత భాగ్యశాలి తానవుట మరింత ఆనందమును ఉత్సాహమును కలుగజేసెను తారకి.
ఆ అమితమైన మాహదానందముతో తన హస్తములని తన ప్రియ శిష్యుని కంఠభారణముగా మార్చి అతడిని గాఢాలింగనము గావించి  తన ఎత్తైన, నున్నని, మెత్తని, సంపూర్ణమైన, బరువైన, గుండ్రటి వక్షములని అతని విశాలమైన ధృడమైన ఛాతికి బలముగా అదిమి అతని అధరములని తన అధరములతో బంధించి గాఢ చుంబనం గావించెను ఆ చంద్రుని గురుపత్ని ఐన తార. గురుపత్ని మరియు ప్రియ శిష్యుని అధరములు మరియు జిహ్వలు గాఢముగా పెనవేసుకొనెను.

గురుపత్ని భగములోని కండరములు తన శిష్యుని మేఢ్రముని పొదవి పట్టుకుని గాఢముగా ఆలింగనము గావించి మర్దనమొనర్చగా చంద్రుని మేఢ్రము యొక్క పరిమాణము స్వల్పముగా హెచ్చినది. చంద్రుడి మేఢ్రము అతని గురుపత్ని భగమునంతయు ఆక్రమించెను. వారిరువురికి కామసుఖమైకం ఆవహించెను. కొన్ని ఘడియలు ఆ గురుపత్ని శిష్యులు ఒకరిలో ఒకరు లీనమైపోయిరి.

ఈ సుఖముని మించిన సర్వోచ్చమైన సుఖం ఈ బ్రహ్మాండములో వేరొకటి లేదని నాకు తోచుచున్నది అది నిజమేనా ఓ పరమ పూజ్య పతివ్రతా శిరోమణి ?” అని చంద్రుడు తన గురుపత్నికి కర్ణ చుంబనము గావించునపుడు గుసగుదలాడుచు ప్రశ్నించెను. తన శిష్యుడి అమాయకతకు మరొక పర్యాయము చిరుమందహాసము తార అధరములపై నాట్యమాడెను. పెనిమిటి లేని సమయమున ఆ పెనిమిటికి తెలియకుండా అతడి అనుమతి తీసుకొనక కంఠవస్త్రము (కంఠవస్త్రము – మంగళసూత్రము) మినహా సంపూర్ణ వివస్త్రగా నిజరూపములో పరపురుషుని తనువుని తన హస్తములతో మరియు పాదములతో గాఢాలింగనము గావించి అతని మేఢ్రముని తన భగములో బిగిగా బంధించి పరపురుషుని చుంబనముతో పులకించుచు సుఖించుచున్న తనని తన శిష్యుడు పరమ పూజ్య పతివ్రతా శిరోమణి అని సంబోధించుట అమితమైన ఆశ్చర్యము కలిగించెను తారకి. తన ప్రియ శిష్యుని అమాయకత్వము, గురుభక్తి మరియు వినయము అపారమైనవని ఎరింగిననను ఈ సంబోధనలో హేళన దాగియున్నాదా అని లేస్యమంత అనుమానము కలిగెను తారకి. అది నివృత్తి గావించుటకై ” ఓ నా ప్రియ శిష్యా ఏల అవ్విధముగా సంబోధించితివి?” అని తన ప్రియ శిష్యుని కరణము చుంబించుచు గుసగుసలాడుచు ప్రశ్నించెను.

 ఓ పరమ పావని, మీ పూజ్య పెనిమిటి మిమ్మలను మభ్యపెట్టి తమ సుఖము కొరకై తమ భాతృజ భగమునందు తమ మేఢ్రమును జొనిపి శాపగ్రస్తుడై మీకు ఘోరమైన విపత్తు మరియు అపారమైన క్షోభను కలిగించినను మీరు తేరుకుని వారు ఆరంభించి అసంపూర్ణముగా మిగిల్చిన కార్యమును సుసంపన్నము గావించుటకై అమితముగా ఆరాటపడుచు, శిష్యుని సకల శాస్త్ర కోవిదుడిని గావించెదనని మీ పెనిమిటి ఐన దేవగురువు శ్రీ మహా విష్ణువుకి మరియు శ్రీ మహాలక్ష్మికి ఇచ్చిన వాగ్దానము వమ్ము కారాదని నిరంతరమూ శ్రమించుటయే కాక అన్ని శాస్త్రములందు అతి క్లిష్టమైనది, గురువుగారు బోధింపజాలక నాకు తెలియపరచనిది ఐనటువంటి ఈ కామశాస్త్రముని ప్రయాస అని భావింపక శిష్యునికి అనిర్వచనీయమైన సుఖానుభూతి కలుగు విధముగా బోధించుచున్నారు. బోధించుటయందు అపారమైన సహనము కలిగిన మీరు గురువుగారికన్నా అనంతకోటి బహుదా (బహుదా – రెట్లు) మేలు అని నా అభిప్రాయము. నా వలన అసంకల్పితముగా ఏమైనను తప్పిదము జరిగినచో దయార్ద్ర హృదయులైన మీరు నా యందు కృపతో నన్ను మన్నింపగలరని నా ప్రార్థన ఓ పరమ పవిత్ర  పతివ్రతా శిరోమణి” అని సవినయముగా విన్నవించెను చంద్రుడు తన పరమ పూజనీయ గురుపత్నికి, ఆమె తనువెల్ల అతడి బిగి కౌగిలి సుఖించుచు అతడి మేఢ్రము ఆమె భగములో బిగిగా బంధించి ఉండగా.

తన ప్రియ శిష్యుని అమాయకపు మరియు అత్యంత గౌరవముతో కూడిన సమాధానము తో  తార అనుమానము నివృత్తి అగుటయే కాక చంద్రుడి ఎడల అతడి గురుపత్నికి గల ప్రీతి మరింతగా హెచ్చెను. ఇక సుఖము గురించి తన శిష్యుడు వెలిబుచ్చిన అనుమానము మాటలతో కాక చేతలతో నివృత్తి  గావించుటకనట్టు తన కటిని మెల్లిగా పైకి లేపెను చంద్రుడి యొక్క పరమ పూజ్య పతివ్రత ఐన గురుపత్ని. తన శిష్యుడి మేఢ్రము ఆమె భగము నుండి  అంగుళము మినహా బయటకు వచ్చే వరకు ఆమె తన కటిని లేపి మరలా మెల్లిగా దింపెను. చెమ్మగిల్లిన, వేడెక్కిన, బిగుతైన భగమునందు మేఢ్రమునకు కలుగు మర్శన (మర్శన – రాపిడి) మరింత సుఖమయమని చంద్రుడికి అవగతమవగా అతడి అనుమానము నివృత్తయ్యను.గురు శిష్య పరంపరానుసారము గురువుగారు ఒకసారి బోధించినది క్షుణ్ణముగా  అవగతమయ్యేవరకు శిష్యులు అనేక పర్యాయములు వల్లివేసెదరు, కావున తన గురుపత్నిసూచించిన విధముగా పద్మాసనమున ఆసీనుడైన చంద్రుడు ఆ పరమ పూజ్య పతివ్రత యొక్క నిండైన, గుండ్రని, మెత్తని, నున్నని, బరువైన పిరుదులని ఇరుహస్తములతో పొదవి పట్టుకుని ఆమె పృష్ఠమును వత్తుచు తార కటి మరియు తన మేఢ్రముని బిగిగా పట్టిన ఆమె భగముని మెల్లిగా పైకి క్రిందికి ఉపుటారంభించెను. ఏకసంతాగ్రాహి ఐన చంద్రుడు బృహస్పతి బోధించిన విషయములేమియు ఆశ్రమములో మిగిలిన శిష్యుల వలే వల్లి వేయలేదు, కానీ తన గురుపత్ని బోధించిన విషయములన్నీ అనేక పర్యాయములు వల్లి వేయుచుండెను. అందులకు కారణము మరి ఆమె బోధించుచున్న కామశాస్త్రము ఆ ఏకసంతాగ్రాహికి సైతము క్లిష్టముగా తోచుటయో లేక ఆమె బోధించు విధానము నూతనముగను మరియు అత్యంత సుఖప్రదముగా ఉండుటయో చెప్పజాలము. తన గురుపత్ని బోధించిన విషయమును చంద్రుడు వల్లి వేయు వేగమును  క్రమముగా హెచ్చించెను. పూజలో మధ్యే మధ్యే పానీయము సమర్పయామి అన్న చందమున చంద్రుడు మధ్య మధ్యలో తన గురుపత్ని యొక్క పృష్ఠమును తన హస్తములతో మర్దించుచు ఆమె కటిని కొద్దిగా అటు ఇటు త్రిప్పుచు ఊపుచుండెను. తారకి కలుగుచున్న సుఖానుభూతి మరింత తారస్థాయికి చేరుకొనెను.

హా చంద్రా .. ఆహ్ …. అలా … అటులనే … ఇస్స్ … శిష్యా …. నీ మేఢ్రము యొక్క పరిమాణమును హెచ్చింపుము …   ఆహ్ .. అమ్మా … ఉస్స్ … మరింత … అది … అచటనే మరింత మర్శించుము … వేగం హెచ్చింపుము .. మీ గురువుగారి మేఢ్రము పరిమాణము, మర్శణ వేగము, వారొసంగగల సౌఖ్యము ఏదియు నీతో లేస్యమంతైనను (లేస్యమంత – వెంట్రుకంత) సాటిరావు ….. హా… అటులనే …. అబ్బా…. ఆహా….. ఏకసంతాగ్రాహివి … గురువుని మించిన శిష్యుడివి ….  హా … ఇస్స్ …. ” అని బిగ్గరగా కేకలు పెట్టుచు తన శిష్యుని మనోహరమైన ముఖమును చుంబించుచు అతడి జిహ్వతో తన జిహ్వని అధరములతో అధరములని పెనవేసి, తన ఎత్తైన, మెత్తని గుండ్రని, ధృడమైన, బరువైన స్తనద్వయమును తన శిష్యుడి విశాలమైన, ధృడమైన, బలిష్టమైన ఛాతికి అదుముచు, కామోద్రేకముతో  నిక్కపొడుచుకొని నిటారుగా ఉన్న తన ఉన్నత కుచములతో తన శిష్యుని కుచములను స్పృశించుచు అనేక పర్యాయములు తనువెల్లయు జలదరించు విధముగా సంభోగ సుఖములోని పతాక భావప్రాప్తి పొందుచు, తన శిష్యుడి లింగమునకు తన భగములో ఉద్భవించు మధుర రసములతో అభిషేకము ఒనర్చెను దేవగురుపత్ని ఐన తార. తన గురుపత్ని ప్రసాదించుచున్న మధురరసము ఆమె భగమునుండి ధారాళముగా వెలువడి తన లింగముని అభిషేకించుచు క్రిందకి జాలువారి వృథా అవుచున్నదే అనిపించెను చంద్రునికి. ఆ మధురరసమును గ్రోలి ఆస్వాదించవలెనని చంద్రునికి బలమైన ఇచ్ఛ కలిగెను. తన శిష్యుని మనోవాంఛని ముందుగా ఊహించిన తార అతడు మధుర రసమును ఆస్వాదించుటకై తన భగమునందు మేఢ్రము స్థానములో జిహ్వను ప్రవేశపెట్టకుండుటకు అతడి జిహ్వని తన జిహ్వతో బంధించెను.

కొన్ని ఘడియల అనంతరం అనేకానేక పర్యాయములు కామోద్రేక స్థితిలో భావప్రాప్తి కలుగుట వలన అలసిన తార తన శిష్యుని గాఢాలింగనము చేసుకొని అతని భుజము పై దంత చుంబనం ఒనర్చుచు “హా చంద్రా …మదనమనోహరా …. స్వప్నపురుషా ” అని బిగ్గారా మూలుగుచు సోమ్మసిల్లెను. తన గురుపత్ని పలుకుచున్నది చేయుచున్నది ఏమియు అవగతమవని చంద్రుడు ఇదంతయు కామశాస్త్ర బోధనలో భాగమే కానోపును అని భావించెను.

అలసిన తన గురుపత్నిని శ్వేత కమలములతో కూర్చిన పానుపు పై పరుండబెట్టి వింఝామరములతో విసురుచు ఆమె ప్రక్కనే ఆసీనుడయ్యెను చంద్రుడు. కొద్ది ఘడియలు విశ్రమించిన పిదప తేరుకున్న తార తన నేత్రములు తెరచి తనకి సేవ ఒనర్చుచున్న తన ప్రియ శిష్యుని గాంచి  అమితముగా సంతసిల్లి అతడి మేఢ్రముని చుంబించబోయి ఆశ్చర్యచకితురాలయ్యెను. అందులకు ఇరు కారణములు గలవు. తన ప్రియ శిష్యుడైన చంద్రుని మేఢ్రము ఇంకను నిగిడేయుండుట మొదటి కారణమైతే దాని పరిమాణము రెండవ కారణము. చంద్రునికి ఇది తొలి అనుభవైనను అతడి మేఢ్రము ఇంత వ్యవధి మరియు, అమితమైన భగ మర్శన అనంతరము సైతము నిగిడి ఉండుట అమోఘముగా తోచినది అతడి గురుపత్నికి. అదియే కాక దాని పరిమాణము తన భగము నందు ప్రవేశించినప్పటికన్నా ద్విగుణీకృతమయ్యెనని అవగతమైన తార ఆనందము అనిర్వచనీయమయ్యెను. ఆ ఆనంద సమయమున ”  ఓ ప్రియ శిష్యా, నీ సేవాతత్పరతకు సంతసిల్లితిని, నీకు ఏ వరము కావలెనో కోరుకొనుము” అని ప్రియముగా పలికెను చంద్రునితో అతడి గురుపత్ని.

అంతట చంద్రుడు తన గురుపత్నికి పాదాభివందనము గావించి. “ఓ పరమ పూజ్య పతివ్రతా శిరోమణి ఐన గురుపత్ని, శిష్యుడిగా మీకు సేవ ఒనర్చుట నా విధి మరియు భాగ్యము, నాకు అద్వితీయమైన సుఖమును మరియు అతి క్లిష్టము, దుర్లభ్యమైన కామశాస్త్రము ప్రసాదించిరి, మరల వేరొక వరమేల” అని ముకుళిత హస్తములతో (ముకుళిత హస్తములు – నమస్కార ముద్ర) వినయముగా సమాధానమిచ్చెను.
w on top.jpgశిష్యుడి మీదెక్కి అతని మేఢ్రముని తన భగములో దింపుకుని సుఖించుచున్న గురుపత్నితన శిష్యుడి వినయమునకు నిరాడంబరతకు ముగ్దురాలైన తార “ ఈ బ్రహ్మాండమునందు ఎవరైనా మనిద్దరి వలె సంభోగము సలుపుచున్నప్పుడు, వారు పొందు సుఖములో సగ భాగము నీకు చెందును ఓ నా ప్రియ శిష్య చంద్రా, కావున నీవెల్లప్పుడు ఈ సుఖమును పొందుచు ఉండెదవు” అని తన ప్రియ శిష్యుడికి అయాచితముగానే వరమొసెంగెను తార. అప్పటినుండి విశ్వములో జీవుల నడుమ పరదార (పరదార – రంకు) సంభవించినపుడల్లా చంద్రునికి సుఖప్రాప్తి కలుగుచున్నది.

ధన్యుడని” అనుచు గురుపత్ని పాదచుంబనం ఒనర్చెను చంద్రుడు. అటుపిమ్మట “ఓ పరమ పావని, అనేక ప్రశ్నలు నా మదిలో మెదులుచున్నవి” అని సవినయముగా విన్నవించెను చంద్రుడు తారని.

అవి ఏమిటివి నా ప్రియ శిష్య” అని శ్వేత కలువముల పానుపుపై పరుండిన తార తనకి తొలి ప్రయత్నములోనే అమోఘమైన సుఖమొసంగిన తన ప్రియ శిష్యుని మేఢ్రమును మిక్కిలి ప్రీతితో నిమురుచు మరియు  చుంబించుచు పలికెను.

చంద్రుడు :  సర్వమెరింగిన పరమ పూజ్య పతివ్రత శిరోమణి, నా ప్రథమ ప్రశ్న, మీరుస్వల్ప కాలము పిదప పలికిన పలుకులందు కొన్నిటి యొక్క అర్థము నాకు అవగతమవలేదు.

 

తార: అవి ఏమి నా ప్రియ  శిష్య.

చంద్రుడు: పరమ పూజ్యులు అఖండ ఖ్యాతి గల మా గురువుగారితో నన్ను పోల్చిన వైనము మరియు స్వప్న పురుష అన్న సంబోధన, వాటిమధ్యన దీర్ఘ విరామములు ఆహ్ ఇస్స్ అబ్బా అటులనే … మొదలగు ధ్వనులకు అర్థమేమి?

తార: అటులనా? నాకు జ్ఞప్తికి రావటములేదు. ఏమని పలికితిని?

చంద్రుడు:ఓ పరమా పావని మీరు 
హా చంద్రా .. ఆహ్ …. అలా … అటులనే … ఇస్స్ … శిష్యా …. నీ మేఢ్రము యొక్క పరిమాణమును హెచ్చింపుము …   ఆహ్ .. అమ్మా … ఉస్స్ … మరింత … అది … అచటనే మరింత మర్శించుము … వేగం హెచ్చింపుము .. మీ గురువుగారి మేఢ్రము పరిమాణము, మర్శణ వేగము, వారొసంగగల సౌఖ్యము ఏదియు నీతో లేస్యమంతైనను (లేస్యమంత – వెంట్రుకంత) సాటిరావు ….. హా… అటులనే …. అబ్బా…. ఆహా….. ఏకసంతాగ్రాహివి … గురువుని మించిన శిష్యుడివి ….  హా … ఇస్స్ ….  అని మరియు చివరికా ‘ హా చంద్రా …మదనమనోహరా …. స్వప్నపురుషా’ అని పలికి సొమ్మసిల్లిరి.

అప్పటివరకు ఎచటిన ఉండెనో తెలియని లజ్జ (లజ్జ- సిగ్గు) ఒక్కసారిగా ఆవహించెను తారని. ఏకసంతాగ్రాహి ఐన శిష్యునితో కొన్ని ఇక్కట్లు కూడా కలవని చంద్రుని గురుపత్నికి అవగతమయ్యెను.

తార : పో చేష్టాలు (చేష్టాలు – చిలిపి) యువక,  నీ ప్రశ్నకి సమాధానమిచ్చుటకు నాకు లజ్జ అడ్డువచ్చుచున్నది.

చంద్రుడు : ఓ సర్వాంగసుందరి, ఈ శాస్త్ర అభ్యాసమునందు లజ్జకి స్థానము లేదని నాకు బోధించిన మీరిటుల పలుకుట భావ్యమా ?

తన స్వప్నపురుషుడైన శిష్యుని హస్తములను పట్టి వామ హస్తమును తన వక్షస్థలముపైకి  మరియు అతడి దక్షిణ హస్తమును తన భగముపైకి  చేర్చి మెల్లిగా లజ్జని పారద్రోలి పలికెను దేవగురుపత్ని ఐన తార.

తార:  ఓ నా ప్రియ శిష్య, ఒక వనిత భగమునందు తన ప్రియ సఖుని మేఢ్రము మర్శించుచు అమోఘమైన సుఖమొనర్చునపుడే ఆహ్, అది, అటులనే అబ్బా, ఇస్స్, ఉమ్మ్, మొదలగు ధ్వనులను ఉఛ్చరించును కావున అవి వినవచ్చినచో నీవు ఆ వనితను అమితముగా సుఖపెట్టుచున్నావని తెలుసుకొనుము మరియు ఆమె నిలుపమనువరకు నిలువక అటులనే ఆమె భగమునందు మేఢ్రమును వేగముగా కదిపి మర్శించుచు అమితముగా సుఖపెట్టవలయును. వనిత భగము యొక్క పై భాగమున ఒక అంగుళము లోతున ఉన్న గరుకైన ప్రాంతము నోటి లోని పైభాగమును పోలి ఉండును అని నీవెరుంగుదువు. ఆ ప్రదేశమును మేఢ్రము యొక్క శిరస్సు మర్శించునపుడు వనితకు అనిర్వచనీయమైన సుఖప్రాప్తి కలుగును కావున అచటనే అని అసంకల్పితముగా పలుకును. అటులామె పలికిన ఎడల ఆ ప్రదేశమున మరింతగా మర్శన  ఒనర్చావలెను.అమోఘమైన సుఖానుభూతి వనితకు ప్రాప్తించుచుచున్నపుడు ఆమె పలుకు పదములకు అర్థము అన్వేషించరాదు. అవి స్వప్నావస్థ యందు కలవరింత వలె ఆమెకి జ్ఞప్తికి ఉండుట అరుదు. ఒక వివాహిత వనిత యొక్క  ప్రియ సఖుని మేఢ్రము ఆమె భగమునందు బిగిగా ఇమిడి, వేగమముగా మర్శించుచు ఆమెకి అమితమైన కామోద్రేకమును మరియు వర్ణనాతీతమైన సుఖమును కలిగించు వేళ ఆమె అతడితో తన పెనిమిటిని తూలనాడుచు పోల్చినచొ అది సత్యమేనని గ్రహింపుము. ఈ విశ్వమందు సురాపానమొనర్చిన పురుషుడు తన కళత్రము గూర్చి మరియు ప్రియునితో సంభోగించు సమయమున కామోద్రేక భావప్రాప్తి కలిగిన వనిత తన పెనిమిటి గూర్చి సదా సత్యమే పలికెదరు. ఈ విధముగా పురుషునితో సుఖించవలెనని ప్రతి వనిత స్వప్నములో ఆకాంక్షించును కావున నిన్ను స్వప్న పురుష అని సంబోధించితినేమో ఆ సుఖావస్థ యందు.

తన గురుపత్ని నిర్దేశానుసారము చంద్రుడు తన వామ హస్తము యొక్క అంగుళములతో ఆమె ఉన్నత కుచముల పై నిగిడి నిటారుగా ఉన్నచూచుకములను మృదువుగా స్పృశించుచు మరొక వైపు తన దక్షిణ హస్తము యొక్క అంగుళమును ఆ పరమ పావని యొక్క భగమునందు జొనిపి మెల్లిగా మర్శించుచు సంవాదించుచుండెను.
 

చంద్రుడు: నాకొసంగిన వరముకి అవసరమైన దివ్య శక్తి మీకెటుల సంప్రాప్తించెను అందులకు ఏమి చేయవలెను?

తారమర్త్య లోకమునందు మన ఆశీర్వచనములకై అపేక్షించు మానవులు ఒనర్చు యజ్ఞముల నుండి ఉద్భవించు హవిస్సు దేవతలందరికీ దివ్యశక్తిని సమకూర్చును. దేవగురువు యొక్క అర్థాంగినైనందున వారికి సంప్రాప్తించు హవిస్సు యందు అర్థభాగము సైతము నాకు చెందును. ఇదియే కాక వీర్యము ద్వారా హవిస్సు యొక్క దివ్య శక్తి పురుషుని లింగము నుండి స్త్రీ భగములోనికి  ప్రవేశించును. హవిస్సుని శీఘ్రముగా మరియు అధికముగా పొందుటకు రాజసూయ యజ్ఞము తరుణోపాయము. అందులకేనేమో మీ సహోదరి మరియు బావగారైన శ్రీ మహా లక్ష్మి శ్రీ మహా విష్ణువు నీ చేత ఈ విద్యాభ్యాసమంతరము రాజసూయ యజ్ఞము చేయించదలిచారు.

తన ప్రియ శిష్యుడొనర్చుచున్న మర్శనతో సుఖించుచు అతడి లింగమును చుంబించుచుండెను చంద్రుని గురుపత్ని ఐన తార.

చంద్రుడు: ఓ పతివ్రతా శిరోమణి, ఈ సుఖకేళి యందు సుఖము ఎవరికి అధికముగా ప్రాప్తించును? పురుషునికా లేక వనితకా? దానికి ప్రామాణికము ఏమి?

(ప్రియ శిష్యుని మర్షనకు ఉత్తేజితురాలై పద్మాసనములో ఆసీనుడైన అతడి వడిలో తన పృష్ఠము, భగములో అతడి మేఢ్రమును, అతడి ఇరు హస్తములలో తన ఉన్నత కుచములు చేర్చి సుఖాసనములో సుఖించుచు ఆసీనురాలయ్యెను దేవగురుపత్ని)

తార: కామకేళియందు వనితకు పురుషునికన్నా సుఖము సప్తధా ( సప్తధా – ఏడు రేట్లు) అధికమని కామశాస్త్రము ఘోషించుచున్నది. ప్రకృతి నియమానుసారము ఒక జీవి ఒక కార్యము తలపెట్టవలెనన్న అందున తగుమాత్రముగా కార్యము సలుపునపుడు సుఖప్రాప్తి కార్యము సలపనప్పుడు క్షోభయు సమకూరి ఉండును. పశు పక్షాదులకు ఆకలి దప్పికలు కలుగును. అవి ఆహారము/నీరు తీసికొననంత వరకు ఆ క్షుద్బాధ/తృష్ణ (తృష్ణ – దాహము)  వాటిని పీడించును. ఆహారము మరియు జలము గ్రహించినంతనే ఆ బాధ తొలగి సుఖానుభూతి కలుగును. మూత్ర విసర్జనని ఒక జీవి ఎంత ఉపేకక్షించిన (ఉపేక్షించిన – ఆలస్యము చేసిన) ఆ జీవికి క్షోభ అంత ఎక్కువగా కలుగును మరియు అది విసర్జించునపుడు కలుగు సుఖము సైతము అనూపానుపాతి  (అనూపానుపాతి – తదనుగుణముగా సరిపోయినంతగా ) ఉండును. అటులనే ఈ కామకేళి అనంతరము స్త్రైణ (స్త్రైణ- ఆడ) జీవి గర్భము దాల్చి ప్రసవ వేదన పొందును. మరి సృష్టి కొనసాగుటకు ప్రసవము అవసరము కావున దానికి స్త్రైణ జీవి ఆకర్షింపబడుటకై కామకేళియందు అనూపానుపాతిగా సుఖము అవసరము. ఉదాహరణకు నీ మేఢ్రము యొక్క శిరస్సును నేను చుంబించినపుడు కలుగునంత సుఖము నే శరీరమునందు మరియే ప్రదేశమున నేను చుంబించునపుడు కలిగెను?

చంద్రుడు: మరియే ప్రదేశము యందు మేఢ్రము యొక్క శిరస్సు పై మీరు చుంబించినపుడు కలిగినంత సుఖానుభూతి కలుగలేదు ఓ పరమ పవిత్ర పతివ్రతా.

తార: నీవు భగము, చూచుకములు, జఘనములు కర్ణములు మరియు అనేక ప్రదేశములయందు చుంబించినపుడు నాకు వర్ణనాతీతమైన సుఖానుభూతి ప్రాప్తించెను. ఇదియే ప్రామాణికము. పురుషులందరికి మేఢ్రము యొక్క శిరస్సున మాత్రమే అత్యధిక సుఖప్రాప్తి కలుగును కానీ వనితలకు సుఖప్రాప్తి కలిగించు ప్రదేశములు విభిన్నముగా ఉండును. కొందరికి నాశికమున చుంబించగా సుఖప్రాప్తి కలుగగా కొందరికది కర్ణములను పురుషుడు చుంబించినపుడు కలుగును. ఒక వనిత దేహమున ఈ సుఖానుభూతి కలుగు ప్రదేశములను అన్వేషించి అచట చుంబించి మరియు లేఢించి (లేఢించి  – నాకి, చీకి ) ఆమెకి అమోఘమైన సుఖమొనర్చగలవాడే నిజమైన పురుషుడు అనిపించుకొనును. అతడే ఆమె స్వప్న పురుషుడు అగును.
 

చంద్రుడు:  గురువు గారు తన భ్రాతృజ గారి వెనుక ఉత్తిష్టులై (ఉత్తిష్టుడై – నిలబడి)ఎటుల వారితో శృంగారము సలిపిరి, మరి ఆ విధానమునందు వారి భ్రాతృజకు ఏమైనను సుఖము కలిగి ఉండునా? ఆ భంగిమ నందు వనితకు సుఖప్రాప్తి కలుగుటకు ఆస్కారమున్నదా?

అని తన గురుపత్నికి భగములో ఇమిడియున్న తన మేఢ్రముతో దానిని బాగుగా మర్శించుచు, ఆమె కుచములను తన హస్తములతో సుతారముగా మర్దించుచు, ఆమె ఉన్నత చూచుకములను తన అంగుళములతో స్పృశించుచు, ఆమె కంఠమును తన జిహ్వతో లేఢించుచు అడిగెను చంద్రుడు.

తన పెనిమిటి మరియు తోటికోడలి యొక్క రహస్య పరదార (పరదార – రంకు) శృంగారము గూర్చిన ప్రస్తావనకి తారకి కించిత్ బాధ కలిగినను, అంతలోనే తేరుకుని, తన ప్రియ శిష్యుడి అమాయకత్వము మరియు ఆ ప్రశ్నలో ఇమిడి ఉన్న అతని సేవా తత్పరతయు స్ఫురించగా కామశాస్త్రము గూర్చి తన ప్రియ శిష్యుడు అడిగిన ప్రశ్నకి చేతలలో సమాధానమివ్వదలచిన అతడి పరమ పూజ్య గురుపత్ని, తాను పరుండిన శ్వేత కమలముల పానుపు ప్రక్కనే ఉన్న వృక్షము యొక్క కాండమునకు తన హస్తములను ఆనించి దానిని ఆధారముగా చేసుకుని ముందుకు వంగి తన పాదములను ఎడముగా పెట్టి, ” ఓ నా భగచోదక సుఖప్రదాయక స్వప్నపురుష, శిష్యా, ఇటు ఏతెంచి నీవు ఉతథ్య మహర్షి ఆశ్రమములో రహస్యముగా ఏమి వీక్షించితివో అది ఒనర్చుము” అని పలికెను మరొక భంగిమ లో తన స్వప్నపురుషుని తో సుఖించుటకు సిద్ధమైన దేవగురుపత్ని ఐన తార. ఆ భంగిమ లో ఆమె అందము వర్ణనాతీతముగా ఉండెను. పచ్చని ఆమె దేహము రతికేళి సలిపి కొద్దిగా ఎర్రబడి మరింత నిగారింపుతో మెరయుచుండెను అందుపై జాలువారుచున్న ఆమె వత్తైన నల్లని పొడవైన కురులు ఆమె అష్ఠీవతముల (అష్ఠీవతములు-  మోకాళ్ళు) వరకు ఆమె అతి సుందరమైన దేహమును కప్పుచుండెను. ఆమె  కురులు సైతము ఆమె దేహమువలె నిగారింపుతో మెరయుచుండెను. ఈ భంగిమలో తార నిలిచి తన పృష్ఠమును చూపి తన శిష్యుని సుఖసామ్రాజ్యానికి ఆహ్వానించుచుండెను.

చంద్రుడు, తన ప్రశ్నలకు సంపూర్ణముగా మరియు అత్యంత సహనముతో సమాధానమిచ్చిన తన నిమగ్నానాభి (నిమగ్నానాభి- చదునైన పొట్ట మీద లోతైన బొడ్డు కలది) , ఉన్నతకుచ ( ఉన్నతకుచ – ఎత్తైన నిటారైనా వక్షములు/సళ్ళు కలది) , సర్వాంగసుందరి ఐన తన గురుపత్నికి సాష్టాంగ నమస్కారము ఒనర్చి, ఆమె ఆదేశానుసారము తన ప్రశ్నకి సమాధానము పొందవలెనన్న కుతుహులము తోడవ్వగా,  ఆమె పాదముల నుండి ప్రతి అంగుళమును మృదువుగా మరియు మెల్లిగా చుంబించుచు తన పరమ పూజ్య పతివ్రతా శిరోమణి ఐన గురుపత్ని యొక్క నున్నని,  మెత్తని, బిగుతైన, నిండైన అర్థవృత్తములను పోలియున్న పృష్ఠములను చుంబించి, వాటి మధ్యలోనికి తన జిహ్వను జొనిపి ఆమె సుఖమునకు కేంద్రబిందువైనటువంటి ఆమె భగము యొక్క అధరములను చేరుకుని వాటిని సంపూర్ణముగా లేఢించుచు (లేఢించు – నాకు) అచటనుండి బిందువు బిందువుగా ఊరుచున్న తన గురుపత్ని యొక్క మధుర రసములను గ్రోలుచు మధ్యలో ఆమె గుదమును సైతము లేఢించుచు హస్తములతో ఆమె నిండైన, మెత్తని, నున్నని వక్షములను నిమురుచు, ఆమెకొక పర్యాయము అమోఘమైన సుఖ భావప్రాప్తి కలిగించచెను. ఆ సుఖానుభూతికి తన్మయత్వము చెందిన తార తన భగమునుండి తన స్వప్నపురుషుడైన శిష్యునికి మధుర రసమును ప్రసాదించెను. ఆ రసమెల్లయు గ్రోలెను చంద్రుడు ఒక్క బిందువు సైతము వ్యర్థము కానివ్వక.  అంతలో తన గురుపత్ని ఆజ్ఞ జ్ఞప్తికి వచ్చెను చంద్రునికి. ఉతథ్యుని ఆశ్రమము నందు  గురువుగారు వారి భ్రాతృజ మమతతో ఉన్న భంగిమ తన గురుపత్నికి చూపవలెనని ఆ విలగ్నమధ్య ( విలగ్నమధ్య –  నాజూకైన సన్నని నడుము గల వనిత ) వెనుక ఉత్తిష్టుడై (ఉత్తిష్టుడై – నిలబడి) ఆమె సన్నని కటిని  పొదవి పట్టుకుని ఆమె నిండైన పృష్టభామును స్పృశించుచు తన మేఢ్రమును ఆమె భగము యొక్క అధరములకు ఆనించి వాటి మీద రాపిడి ఒనర్చుచు మెల్లిగా మృదువుగా ఆమె భగములోనికి  తన మేఢ్రమును ప్రవేసింపజేసెను. ఏకసంతాగ్రాహి ఐన చంద్రుడు తన మేఢ్రమును తన గురుపత్ని భగమునందు ప్రవేశించునప్పుడు ఆమెకి బాధకకలుగవచ్చునని ఊహించి దాని పరిమాణమును కుదించి ఆమె భగమునందు ప్రవేశింపజేసెను. ఈ దివ్య యోగ్యత లేని బృహస్పతి ఇటుల చేయజాలకుండెను తన భ్రాతృజ ఐన మమతతో. చంద్రుడు తాను వీక్షించినదానికన్నా కొద్దిగా భిన్నముగా ఒనర్చుచుండెను తన గురుపత్నితో. ఈ విషయము అవగతమయ్యెను తారకి. స్వల్ప కాలము పిదప తాను చుంబించినపుడున్న కన్నా చంద్రుని మేఢ్రము యొక్క పరిసమానము క్షీణించెనని గ్రహించెను అతడి గురుపత్ని తార. తన సౌఖ్యము కొరకు అన్ని ప్రతివిధానములు (ప్రతివిధానములు – జాగర్తలు) స్మరించి (స్మరించి- గుర్తుపెట్టుకుని) ఆచరించుచున్న తన ప్రియ శిష్యుని ఎడల మక్కువ ప్రీతి అనంతముగా హెచ్చెను తార మదిలో.

గురుపత్ని భగమునందు ప్రవేశించిన చంద్రుని మేఢ్రము తాను కొద్ది కాలము పిదప ఆమె భగమును లేఢించుచుండగా అందున తన జిహ్వకి గరుకుగా తగిలిన ప్రదేశము మరియు తన గురుపత్ని సమాధానములో ప్రస్తావించిన ప్రదేశమును తన మేఢ్రముతో స్పృశించగా బృహస్పతి కళత్రమొక్క తనువెల్ల అమోఘమైన సుఖముతో జలదిరించి,  మధుర రసముతో తన భగమునందున్న తన స్వప్నపురుషుడు మరియు ప్రియ శిష్యుడైన చంద్రుని  లింగమునకు అభిషేకము గావించెను.

ఆహ్ … అటులనే …. అచటనే …. ఇస్స్ …. అబ్బా …. ఉమ్మ్ ….. పరిమాణము హెచ్చింపుము స్వప్నపురుషా … ఆహ్ … ఈఈ … ఓహ్….  ఆహా …  ఏమి సుఖము… నా ప్రియ శిష్యా…..  ఆహ్హ్ …. అటులనే … ఊఊ …..  అమ్మా…. ఏఏ …. అయ్యా… వేగం హెచ్చింపుము మనోహరా ….. మరింత వేగముగా చొదింపుము (చొదించు – దెంగు) చంద్రా” అనుచు తార తన కటిని వేగముగా ఊపుటారంభించెను. తన మేఢ్రము గురుపత్ని భగమునందు అనువైన ప్రదేశమున మర్శనము గావించుచున్నదని తన గురుపత్ని సుఖావస్తలో పలుకుచున్న అసంకల్పిత పలుకుల వలన అవగతమయ్యెను ఏకసంతాగ్రాహి ఐన చంద్రుడికి. శిష్యుడి హస్తములు మెల్లిగా తన గురుపత్ని వక్షముల వరకు చేరి వాటిని పొదవి పట్టుకొని మృదువుగా మర్దనము గావించుచుండగా అతడి అధరములు ఆమె కంఠ మరియు కర్ణ చుంబనము గావించుచుండెను. తార తన భగములోని కండరములు తన శిష్యుడి లింగమును మర్దనం గావించుచు అప్పుడప్పుడు మధుర రసముతో శిష్యుని లింగాభిషేకము గావించెను. గురుపత్ని మరియు ఆమె ప్రియా శిష్యుడు ఆ బృహస్పతి ఆశ్రమములో తటాకము నుండి వీచుచున్న ఆహ్లాదకరమైన సుగంధపూరితమైన సమీరము (సమీరము – పిల్లగాలి) లో వృక్షము క్రింద ఉత్తిష్టులై కామోద్రేకముతో అమితముగా సుఖించుచుండిరి. శిష్యుడిని వేగము పరిమాణము హెచ్చింపమని అతడి గురుపత్ని ఆదేశించగా అతడు ఆమె సన్నని నాజూకైన కటిని పొదవి పట్టుకుని వేగముగా చోదించుచుండెను. ఆమె భగమునుండి మధుర రసములు ధారాళముగా ఊరగా చంద్రుడి కటి తార పృష్ఠముకి వేగముగా తాకినప్పుడు “తపక్ తపక్ ‘ అను శబ్దము ఉద్భవించుచుండెను. బృహస్పతి కట్టిన మంగళసూత్రము వేగముగా ఊగుచు శిష్యుని అంగము తన అంగములో వేగముగా మర్శించుచుండగా అమితముగా సుఖించుచున్న అతడి అర్థాంగి ముఖము మరియు స్తనములను వేగముగా తాకుచు ఆటంకపరుచుచుండెనని ఆమె దానిని తన వెనుభాగము పై పెట్టెను. గురుపత్ని కదలికలకు ఆమె కంఠవస్త్రము (మంగళసూత్రము) మెరయుచు బహు వింతగా తోచెను చంద్రునికి. ఉతథ్యుని ఆశ్రమమునందు బృహస్పతి మరియు వారి భ్రాతృజ ఐన మమత మధ్య జరిగిన కామకేళి కన్నా బృహస్పతి ఆశ్రమములో బృహస్పతి కళత్రము మరియు శిష్యుడి మధ్యలో జరుగుచున్న శృంగార కేళి ఉత్సాహము, వేగము, సుఖము మరియు కాలము అన్నిటా అధికమే అని తోచెను చంద్రునికి.
అందులకు కారణము,  అది అందరిని మభ్యపెట్టి కుటీరము లోపల నిషిద్ధ సుఖము కొరకై తన గురువుగారు మరియు వారి భ్రాతృజ రహస్యముగా ఒనర్చిన కేళి మరి ఇది గురు శిష్యులు ఆశ్రమము వెలుపల విద్యాభ్యాసములో భాగముగా ఒనర్చుచున్న కేళి అని భావించెను తార ప్రియశిష్యుడు.గురుపత్ని మరియు ఆమె ప్రియ శిష్యుని కామశాస్త్ర అభ్యాసము బహు రంజుగా సాగుచున్న వేళ ఒక విడ్డూరము జరిగెను. అమితమైన వేగముతో తన గురుపత్ని భగమును చొదించుచున్న చంద్రుని మేఢ్రము అకస్మాత్తుగా అందునుండి వెలుపలకు వెలువడి  మరియు క్షణకాలములో తన గురుపత్ని గుదమునందు ప్రవేశించెను. ఒక్క క్షణము తత్తరపాటు కలిగెను తారకి ఈ హఠాత్పరిమాణమునకు. అంతలోనే తేరుకుని తన శిష్యునికి తన గుదము యొక్క కన్యత్వము అర్పించినందుకు అమితముగా సంతోషించెను. తన మేఢ్రము ప్రవేశించినది తన గురుపత్ని భగము కాదు గుదము అని గ్రహించిన చంద్రుడు భయాందోళణ భరితుడై ఖిన్నుడయ్యెను.

 ఓ పరమ పూజ్య పతివ్రతా శిరోమణి ఐన గురుపత్ని, నాచే ఘోర తప్పిదము సంభవించెను. నా మేఢ్రము మీరు నిర్దేశించిన ఛేదమున కాక మీ పాయువునందు  (పాయువు – గుద్దలోని  బొక్క) ప్రవేశించెను. అంతియే కాక మా గురువుగారి మేఢ్రము తమ భ్రాతృజగారి పాయువునందు ప్రవేశించెనో లేదో నాకు ఆ ఆశ్రమమునందున్న అస్పష్ట (అస్పష్ట – మసక) కాంతిలో అవగతమవలేదు. ఒక శంక (శంక -అనుమానము) నా మదిన కలిగినది. అది ఏమనగా ఇటులే తన భ్రాతృజలో ప్రవేశించారని ఛేదమునందు గురువుగారి మేఢ్రము ప్రవేశించుట వలన వారికటువంటి ఘోర శాపము ప్రాప్తించెనేమో అని. నా యందు కృపతో నన్ను కటాక్షించి నా తప్పిదమును మన్నింపుము” అనుచు పాదాక్రాంతుడై తారకి సాష్టాంగ ప్రణామమొనర్చెను చంద్రుడు.

సుఖప్రాప్తి తారాస్థాయికి చేరుచున్న వేళ ఈ హటాతంతరాయము మిక్కిలి నిర్హ్లాదముగా (నిర్హ్లాదముగా – ఇబ్బందికరము) తోచెను తారకి. ఐతే తన శిష్యుని అమాయకత్వమునకు మరియు అజ్ఞానమునకు చంద్రుని పట్ల జాలి మరియు మక్కువ కలిగెను అతడి గురుపత్నికి. “ ఓ నా ప్రియ శిష్య భయము వలదు. వనిత భగము మరియు పాయువు పురుషుని మేఢ్రముని స్వీకరించి సుఖప్రాప్తిని ఇరువురివికి కలిగించగలవు కావున నీవు నీ మేఢ్రముతో నా ఇరు ఛేదములను చోదించుట అనువర్తించుము (అనువర్తించుట – కొనసాగించుట). శాపమునకు కారణము వేరొకటి కలదు అది ప్రస్తుతము అప్రస్తుతము కావున నిరాధారమైన భయము వీడి సుఖించుచు సుఖపెట్టుచు శాస్త్రమును అభ్యసించుము” అని కొద్దిగా కటువుగా పలికెను చంద్రునితో అతడి గురుపత్ని.

నిషిద్ధ సుఖము మరియు విద్యాభ్యాసములో భాగము అని తాను స్వల్ప కాలము పిదప ఊహించినదే సత్యమని భావించి, పరమ పావని ఐన తన గురుపత్ని ఆదేశములను వెంటనే అమలుజరిపెను చంద్రుడు. తన మేఢ్రమును తన గురుపత్ని భగము మరియు పాయువు నందు మార్చి మార్చి ప్రవేశింపజేయుచు క్రమేపి దాని పరిమాణము మరియు వేగము హెచ్చించుచు గురుపత్నికి కలుగు సుఖమును తారస్థాయికి చేర్చి తాను సైతం సుఖించుచు నూతన విషయములెన్నియో అభ్యసించుచుండెను.

ఈ విధముగా కొన్ని ఘడియల పాటు ఆ ఇద్దరు అమితముగా సుఖించిరి. అటు పిమ్మట కొన్ని ఘడియలు విశ్రమించి అటు పిమ్మట చతుషష్ట భంగిమలలో చంద్రుడు తన గురుపత్ని నుండి అభ్యసించుచు ఆమెను సుఖపెట్టుచు తానూ సుఖపడెను. తన ప్రియ శిష్యుని మేఢ్రము అతడి ఇచ్ఛానుసారము మరియు తన ఆజ్ఞానుకారము పరిమాణము మారగలుగుట అన్నిటికన్నయు ప్రీతికరముగా అనిపించెను దేవగురుపత్ని ఐన తారకి. అందువలన మరియు చంద్రుడు ఆజానుబాహుడు మరియు బలిష్టుడు అగుటచే కామశాస్త్రములో వివరింపబడిన చతుషష్ట భంగిమలలో సుఖించుట సాధ్యపడెను ఆ గురుశిష్యులకు.

అలుపు విరామము ఎరుగని తన ప్రియ శిష్యుని బలిష్టమైన దేహము మేఢ్రము తారని అమోఘముగా సుఖపెట్టి,  అమితముగా మెప్పించినను అది ఎప్పటికి స్ఖలించకపోవుట మిక్కిలి ఆశ్చర్యము మరియు ఆఘాతము (ఆఘాతము – నిర్ఘాంతము) కలిగించెను. అందుకు గల కారణమును అన్వేషించగా తన స్వప్నపురుషుని మేఢ్రము క్రింద వృష్ణములు లేకుండుట గమనించిన తారకి దిగ్భ్రాంతి కలిగెను.

konark-kamasutra-series.jpg

మహా బలిష్టుడు మరియు విధేయుడైన శిష్యునితో సుఖించిన అదృష్టవంతురాలు తార

చంద్రుడు ఎన్ని పర్యాయములు తన మేఢ్రముతో ఎందరిని చోదించినను అస్ఖలిత బ్రహ్మచారి గానే మిగిలిపోవునా? ఈ బ్రహ్మాండములోనే సర్వోత్తముడైన మనోహరుడు మరియు నా స్వప్నపురుషుడైన చంద్రునికి సంతాన భాగ్యమే కరువవునా? పెనిమిటి వృద్ధ నపుంసకుడాయె, అమోఘముగా సుఖపెట్టిన ప్రియ శిష్యుడేమో అస్ఖలిత బ్రహ్మచారాయె, సంతాప్రాప్తి కొరకు నేను మరొక పురుషుని కొరకు అన్వేషించవలెనా .. హా ..   హతవిధి ‘ అని పరిపరి విధముల విచారించి  బాధపడెను దేవగురుపత్ని మరియు సర్వాంగసుందరి ఐన తార.